Zes seconden

Door  Ralf Dukker

Die dag adviseerde de nieuwsdienst op de radio géén zware lichamelijke inspanning te verrichten. Mensen met astma zouden het zwaar krijgen door de te verwachten smogvorming. Het zou ruim boven de dertig graden gaan worden. Blablabla. Ik besloot de racefiets te pakken voor een kort maar pittig tochtje naar Berg en Dal.

 Binnen tien kilometer fietsen waren mijn shirt en broek drijfnat geworden. De hoge vochtigheidsgraad zorgde voor een benauwd weer en ik kon moeilijk achter mijn adem komen. Na ruim een uur was ik op de Berg- en Dalseweg richting Nieuwe Holleweg.

De afdaling van de Nieuwe Holleweg vergt enige ervaring. Fietsers worden namelijk omgeleid en gaan niet via een rechte weg naar beneden. In plaats daarvan maken zij een lus, waar je aan je linkerkant een eenzame villa tegenkomt.

Deze villa passeer je ongeveer na 150 meter, waarna na zo'n 100 meter de Nieuwe Holleweg zich aandient. Het spreekt voor zich dat de lus een éénrichtingsstraatje is. Deze lus kent een stijgings- (dalings-?)percentage van bijna 15%.

Het zweet liep inmiddels in mijn lenzen en leidde tot een brandend gevoel in de ogen. Toen ik al knipperend met mijn ogen naar beneden de lus inging voelde ik verse grint onder mijn wielen knarsen. Er was blijkbaar zeer recent een nieuwe grintlaag in deze afdaling aangebracht...

Oeps…

9h.54.26 am

Voordat ik een drieletterig scheldwoord kon uitspreken, moest ik alle zeilen bijzetten om goed de eerst bocht door te komen.

Remmen los, balans zoeken en vooral kalm blijven!

9h.54.27 am

Kalm, kalm. Oké, mijn achterwiel slipt rechts van me weg, verplaats je gewicht naar rechts. Yes, yes, het lukt!

Bocht één is wonder boven wonder genomen en ik ben nu op gelijke hoogte met de villa.

9h.54.28 am

De manoeuvre door de bocht heeft me op een half metertje van de rand gebracht. Waarom hebben ze hier ook nooit een vangrail aangebracht en waarom is die afgrond zo'n vijftig meter diep?

De rand van de weg bestaat uit grote rechthoekige wit geverfde tegels die schuin oplopend in het wegdek zijn aangebracht. En ze komen dichterbij!

9h.54.29 am

Mijn achterwiel komt inderdaad op de beruchte witte tegels. Hou je fiets recht, man!

Ik hoor nu helemaal niks meer. Het knarsen van de grint en het fluiten van de wind, de zware ademhaling. Ook mijn hartslag van 200 die ik niet alleen voelde maar meende te horen. Niets.

Het is hemels stil.

 Gek, maar ik heb nu ook weer niet het gevoel dat mijn leven in een fractie aan me voorbij trekt. Mijn gedachten zijn bij die Europese subsidie. Ik heb de ingewikkelde materie nog niet gedelegeerd (workaholic?). Wat als ik hier na beneden donder? Er kan me een lang revalidatieproces wachten waar ik het geduld niet voor heb? 

Wel niet, wel niet, wel!

Enkele meters voor de kruising met de Nieuwe Holleweg realiseer ik dat mijn achterwiel niet over de witte tegels is gekomen. Weer een nieuw evenwicht zoeken want ik moet rechtsaf.

9h.54.30 am

When you thought, you had it all....

Nog steeds lijk ik niets te horen. Ik hef mijn hoofd iets naar links en zie in mijn linkerooghoek een witte Passat aanscheuren.

In mijn nog steeds brandende ogen lijken de koplampen van de auto op de ogen van iets gruwelijks. Ergens in mijn oren wordt een piepend geluid steeds sterker.

Ik moet het evenwicht op mijn fiets omgooien van rechts naar links. Niet remmen dan, droplul!

De auto remt beheerst af. Ik rij enkele meters rechtdoor voordat ik het juiste evenwicht vind. De ramp zou niet overzien geweest te zijn als van rechts een auto aankwam.

9h.54.31 am

Eindelijk zucht ik de zucht die ik veel eerder had willen uitbrengen. Ik kijk de bestuurder van de Passat aan.

9h.55.50 am

Ik ben beneden aangekomen, schakel naar het kleine blad en begin aan de beklimming van de Oude Holleweg. Het incident lijkt vergeten.

Vier weken later

Ik was om drie uur thuis gekomen van de Gelderse Pijl, een toertocht die de mooiste plekjes van Zuid-Gelderland liet zien. Liggend op bed merk ik dat er nog geen einde is gekomen aan deze broeierige, benauwde, plakkerige dag. Op het moment dat ik terug denk aan die eeuwigdurende seconden drie jaar geleden in Berg en Dal, begint het pijpenstelen te regenen.

Het zou de hele avond blijven regenen en vlak vòòr middernacht schrijf ik deze laatste zin op...