Fietsvakantie in de Pyreneeën

'Goh, leuk kaartje zeg, en knap hoor dat je daar over heen gekomen bent. Waarom zit je zo naar de grond te staren? Wat mompel je nu? Afgestapt, omgedraaid? Tja mannetje. Het spreekwoord luidt 'hoogmoed komt voor de val'…..'. Moet je maar niet van te voren een kaartje sturen als blijkt dat je het niet aankon….'.
En de droom ging verder. In de droom was het tropisch warm geworden. Smeltend asfalt hechtte zich aan mijn bandjes en ik moest diep gaan. Voor me liep Didi der Teufel in zijn duivelspak.
In zijn ene hand de driehoek en in zijn andere een föhn die hij met een sardonische grens op mij richtte.

Langs de kant stond ook nog een graatmager jongenskoortje dat een klassieker van de Beatles inzette:

# Boy
You're gonna carry that weight
Carry that weight
A long time. #

Met een keel die aanvoelde als schuurpapier werd ik bezweet wakker. Morgen dus de Tourmalet.
Tot slot een anekdote. Pennings kreeg er nog een probleem bij, een schraal probleem wel te verstaan op een plek 'where the sun don't shine'. Need I say more? Gelukkig was er Frans, mijn redder in nood annex kamergenoot. Van hem mocht ik zijn menthol-talkpoeder lenen hetgeen mij bracht tot de rubriek 'Tip du jour':
Tip Wanneer u geen menthol-talkpoeder gewend bent, wees dan niet te scheutig met het aanbrengen van dit goedje tussen uw benen. U zult een heel apart gevoel van binnen ervaren.

Neuh, ik was helemaal niet nerveus. Toch vergat ik die ochtend iets wat gebruikt kon worden voor de inmiddels bekende rubriek: tip du jour: Doe toch maar je wielrenhandschoentjes uit als je jezelf insmeert met zonnecrème.
De technische details van de Tourmalet staat hiernaast. Wij zouden de Tourmalet beklimmen vanaf de oostzijde. Aardema over deze col: 'Tourmalet betekent letterlijk slechte omweg. Die benaming stamt uit de 18e eeuw, toen door een overstroming van de Gave de Pau het verkeer naar het dal van de Luz gedwongen was het pad over de pas onder de Pico du Midi de Bigorre te nemen. Ook begin deze eeuw waren de wegen van de Tourmalet nog verschrikkelijk en de renners die in 1910 voor het eerst in de Tour de France de col namen scholden Desgrange , de toenmalige Tour-directeur uit voor moordenaar. Tegenwoordig ligt er aan beide zijden een prima asfaltweg, maar de vrees voor de berg is gebleven….'
Ik zal het verhaal van de beklimming kort houden. Het was gelukt! Nee, geen beschrijving van de doorstane ontberingen, het gutsende zweet, de hongerklop en ander sadomasochistisch genot.

Ik trippelde en kwam boven. Voor de leken: een 'tripple' is een derde kettingblad van meestal 32 tandjes dat bedoeld is voor de kleine versnellingen. Een fenomeen afkomstig uit het mountainbiken en tja.. de Tourmalet is een mountain…
In het begin werd ik genadeloos door de niet-trippelaars voorbij gefietst. Maar halverwege de beklimming kwam de ommekeer en begon ik zelfs lotgenoten te passeren. Zonder tripple had ik het waarschijnlijk niet gered en zou de foto met de vingers in victory-stand niet genomen zijn.
Na de Tourmalet doe je de Aspin er eigenlijk maar even bij hoewel die rakker toch zo'n dertien kilometer is. Ik beklom hem met een portie zelfvertrouwen dat Emiel Ratelband jaloers zou maken. Ja, de tripple was naar mening de beste uitvinding sinds gesneden brood.
Daarna sjeesden we nog door enkele valleien. Niet moe maar voldaan, maar uitgeput en euforisch kwam ik uiteindelijk terug in Argelès.

Dit is Octave Lapize op de Tourmalet in 1910.
Hij won dat jaar de Tour.

Vandaag zou het gedaan zijn met de teamgeest. Nu was het echt ieder voor zich. De tijdrit stond immers op het programma. Een klim van dertien kilometer naar het skioord Luz Ardiden. Frans, de begeleider, informeerde vooraf welke tijd je ongeveer in gedachten had. Enerzijds was deze vraag bedoeld voor het startschema anderzijds als extra wedstrijdelement: degene die het dichtst bij zijn geschatte tijd zou zitten won een prijsje.
In die laatste categorie werd ik tweede. Geschatte tijd: 1 uur 20 minuten. Werkelijke tijd: 1 uur 12 minuten 25 seconden. Voor de andere categorie betekende het de veertiende plaats op een deelnemersveld van negentien. 'You're gonna carry that weight', weet u nog wel…
De absolute numero uno was Mike Tchang. In het grote Cycletour-boek staat hij nu op een tweede plaats met een tijd van 49 minuten en 17 seconden. Snelste vrouw was Renee Denis: twintig seconden sneller dan de voormalige winnares van La Marmotte (?!) in 55 minuten en 25 seconden. Na de tijdrit werd nog een klein omweggetje gemaakt en boven in een dorpje werd de soep bereid. Zo zittend in de zon overviel mij toen een voldaan gevoel. Het was goed zo. En op zijn elfendertigst trapten we terug naar het hotel.

En dit is Lance Armstrong op Luz Ardiden. Ook hij won dat jaar de Tour.

Yes, het stortregende! En hallelujah: verderop was het flink aan het onweren. Oké, oké, rond elf uur begon het op te klaren. Maar het weer kon hier verraderlijk snel omslaan, hoor. Er was voor mij geen beter excuus om niet te gaan fietsen.

In mijn schriftje noteer ik dat in een ver verleden de Pyreneëen ook wel de wilde grens genoemd werden. De ongerepte en woeste natuur was tot begin deze eeuw nauwelijks toegankelijk voor toeristen, laat staan cyclisten.

Zes dagen fietsen in de Pyreneëen betekende voor mij ook het bereiken van de fysieke grens. Ik wist dat het zwaar zou gaan worden. Het werd zwaar, leuk zwaar. Ik had mijn fysieke grens weer een sportje hoger gelegd en tot op de dag van vandaag is dat sportje - letterlijk en figuurlijk - nog steeds ongeëvenaard.