Het centrum van Dublin had nog geen tien jaar geleden iets weg van dat van een willekeurige provinciestad. Met uitzondering dan van de brede O’Connell Street en, oké, aan de centrumrand vind je ook zoiets als de St. Patrick’s Cathedral of Trinity College.

Het stadsbestuur vond dat er iets moest gebeuren. Zelfs Bono vond het time for a change en samen met The Edge kocht hij in een verwaarloosd deel van het centrum een hotel, een echte fixer upper. Het hotel bevond zich in een naargeestige wijk waar alleen de meest geharde drinkers zich waagden en zeker geen toeristisch klootjesvolk. Hoewel…tussen de vervallen pakhuizen en louche cafés zaten ook enkele hele leuke alternatieve winkels die de meer ondernemende toerist goed wist te waarderen.

Helaas, de wijk, genaamd Temple Bar, stond begin jaren negentig op de nominatie om gesloopt te worden en plaats te maken voor het nieuwe busstation. Maar dat ging de echte Dubliners net iets te ver. Mede dankzij Bono was eind jaren negentig Temple Bar dan ook uitgegroeid tot een hippe plek voor meer dan 75 restaurants, twintig pubs en een tiental winkeltjes. En die bestaan vandaag de dag nog steeds, maar….

St. Patrick’s Cathedral

PS:  Foto's nemen vanuit een stadsbus is niet zonder risico's

Anno 2007 is het in Temple Bar en de rest van het centrum druk, ongelofelijk druk. Druk, in de zin dat je over de chagrijnig kijkende koppen kunt lopen. En daarvoor is één oorzaak te vinden: Ryanair. Voor minder dan vijftig euro heb je vanuit veel locaties een ticket naar Dublin.

Temple Bar is tegenwoordig dan ook vaak het toneel van luidruchtige vrijgezellenfeesten die na de metamorfose hebben geleid tot dertig procent minder klandizie. Maar geloof me ook zonder die dertig procent is het in Dublin druk.

Zoals voetballegende George Best echter zei ‘every downside has its upside’: in Dublin aten we wel onze eerste en laatste whopper van deze vakantie.

 Links op de foto. Het  kruis uit Phoenix Park. In 1979 hield de paus hier een mis. Er waren – op een bevolking van 3,5 miljoen Ieren – 1 miljoen aanwezigen. De volgende dag werd een record aantal inbraken geregistreerd.

Keith Beorgh is touringcarchauffeur. En een goede ook. Net als zijn collega’s is hij maar wat blij met de technische vooruitgang. Daarom draagt hij ook zijn oortelefoon met trots en waardigheid. Vlak voor het ontbijt gaat het elektronisch huzarenstukje in zijn rechteroor om ver na het diner in zijn doosje gestopt te worden. Maar meestal schiet dat laatste erbij in.

Keith is de zevende uit een gezin van negen. Alle mannen zijn chauffeur geworden en op verjaardagfeestjes wisselen ze hun gadget-ervaringen uit. Zijn jongste broer, degene die altijd geluk heeft, draagt sinds kort een pukkel iets boven zijn linkerbovenlip die dienst doet als microfoon, zowel voor de telefoon als de geluidsinstallatie in de bus. Eén verjaardag later hadden drie van zijn vier broers de technodesign pukkel.

Daarom is Keith aan het sparen voor een cochleair implantaat, geschikt voor telefonie, internet en TV. Hij las erover op internet en vond iets buiten Dublin een kliniek die het voor zo’n twaalfduizend euro kan doen. De techniek schijnt afgeleid te zijn van militaire straaljarenpiloten die door het knipperen van hun ogen hun gevechtstoestel kunnen bedienen. De elektronica voert dan rechtstreeks via zijn hersencortex eenvoudige commando’s uit, terwijl Keith met gesloten ogen een film kan bekijken.

Deze herfst heeft Keith genoeg gespaard, mits de huidige Nederlanders hem genoeg tippen. Een stemmetje in hem zegt hem dat verzet zinloos is en dat hij simpelweg dit gadget moet hebben.

Over een maand stappen de meest kwieke bewoners van bejaardenhuis St. Arlan van Derry in het vliegtuig van Air Lingus richting Lourdes. Daar zullen ze vanuit een bescheiden driesterrenhotel hun lang gekoesterde bedevaart houden. Als sponsor van het tripje treedt Kevin Conran op. Niet rechtstreeks overigens, want er zitten minstens twee stichtingen en een plc tussen. Kevin Conran, voormalig logistiek medewerker van de IRA, is tegenwoordig in goede doen.

Kevin zou je één van de boegbeelden kunnen noemen van de ‘respectable violence’-cultuur. In Noord-Ierland, met Belfast en Derry voorop, kent de bevolking een hoge tolerantie voor de georganiseerde misdaad. De georganiseerde misdaad vandaag de dag bestaat volledig uit oud-IRA-strijders die ponden in plaats van gerechtigheid nastreven. En dat doen ze op dezelfde manier als tijdens de ‘Troubles.’

Het blauwe hek was de scheidingslijn tussen de protestantse en katholieke wijk in Belfast

Niet zo lang geleden was er een campagne om de problemen van kindsoldaten helder te maken met als motto ‘je krijgt het kind wel uit de oorlog, maar hoe krijg je de oorlog uit het kind?’ Aldus geformuleerd vergoelijk je deze Ierse maffia teveel. Toch beschouwen de voormalige IRA-strijders hun huidige misdaden nog steeds als strijd tegen het Britse Rijk. Neem benzine. De roodgekleurde benzine in Noord-Ierland is veertig cent duurder dan de groene van Ierland. De Ierse maffia zet de groene om in rode benzine en gebruikt daarbij uiterst giftige chemicaliën die vervolgens worden gedumpt in het wijde Ierse land.

Sinds 1996 beschikt de Ierse politie over meer armslag om de Ierse maffia aan te pakken. Met dank aan Veronica Guerrin. Volgens de film die gewijd is aan deze vermoorde Ierse journaliste weet elke Ier nog waar hij was op het moment dat hij hoorde dat Veronica werd vermoord. In recordtijd kwam er na haar dood een verbeterde pluk-ze wetgeving en speciale politie-eenheden die de nieuwe georganiseerde misdaad gingen aanpakken.

Kevin Conran en co. vinden de wettelijke en politieversterkingen kinderspel vergeleken met hoe het er in de IRA-dagen aan toeging. In Vrij Nederland benadrukt hij zijn Robin Hood-imago en wijst op de bus met oudjes op weg naar Lourdes.

 Gebaseerd op: de Ierse mafia – Vrij Nederland, 14 augustus 2004

De trip naar het noorden van Ierland en Noord-Ierland is geslaagd. Hoewel sommige sites neigden naar toeristische eenheidsworst (Dublin, Belfast), waren we aangenaam verrast door de werkelijk aardige Ieren, het roemruchtige (London)Derry en vooral de vele klein pareltjes zoals de stranden van Achill Island, Trim Castle, het verwoeste kerkje van Cong, maar ook de basaltblokken van Giant’s Causeway en natuurpark Glenveagh.

De dosering natuur-stad-natuur begon na dag drie goed te lopen, evenals mijn neus. Nogmaals dank aan de Ierse gidsen die met hun anekdotes voor de toegevoegde waarde zorgden.

Het zuiden van Ierland schijnt toeristischer te zijn, vandaar dat het nog op onze shortlist ontbreekt. Eerst nu Jordanië.

Mural in Belfast