De eerste stop van dag één is Knowth. Het ligt niet ver van Dublin en ligt vlak aan de rivier de Royle en het slagveld van 1690.  Toerisme is hier is betrekkelijk nieuw aangezien het bezoekerscentrum van 1997 dateert. Archeologie is zelfs betrekkelijk pril als je beseft dat de reconstructie van de te bezoeken graven pas begon in 1962. Een kwestie van geld.

 In 2002 was de reconstructie van de ganggraven afgerond. Ze lijken op heuveltjes begroeid met gras die langs de rand afgezet zijn met grote stenen. De tekeningen op de stenen zijn tot op de dag van vandaag niet goed te verklaren, afgezien van de zon en de vruchtbaarheidssymbolen.

De grootste graftombe bevat twee ingangen die net niet met elkaar verbonden zijn. De ene ingang heeft een vrouwelijke doorsnede, de andere is mannelijk en begint buiten met een fallus-steen. Waarschijnlijk dateren de graftombes uit het einde van het Stenen Tijdperk, toen een mens gemiddeld 27 jaar oud werd en hij of zij op hun dertiende hun buren verrasten met beschuit en gestampte muisjes.

 De stenen langs de rand liggen onder een houten dakje, zodat ze niet meer kunnen worden bedolven onder de aarde of andere stenen. Het maakt de graftombe minder authentiek, maar alleen een purist zal hierover vallen.

 De eerste avond brengen we door in Trim in een prachtig, nieuw hotel en een nog mooier kasteel op ‘spitting distance’.

Koop hier in Galway de originele Keltische ring

Vandaag doorkruizen we Ierland van oost naar noordwest met Galway als één van de tussenstops en Ballina als eindbestemming.Het voorbijtrekkende landschap ziet er uit als de Voerstreek in Wallonië. Aan de rand van de dorpspleinen trekt een stoet van Vinexachtige wijken voorbij. Eén op de drie huizen in Ierland is nog geen tien jaar oud. Woonerven zijn gelukkig overbodig, want er is ruimte genoeg.
Gebrek is er wel aan scholen. In Dublin en omgeving moeten de kids soms al om kwart voor zes met de bus mee naar school. Daar staat tegenover dat onderwijs tot en met de middelbare school gratis is.
Ook de drink- en afvalwatervoorzieningen zijn wat achtergebleven bij de groeistuipen van het land. Op vele plaatsen, met Galway voorop, is het leidingwater dan ook niet drinkbaar, aangezien menselijke uitwerpselen continu in het drinkwater belanden.
Galway is leuk en ziet er gezellig uit. Onze speciale aandacht gaat uit naar Kenny’s, een boekwinkel van vijf verdiepingen die je volgens het reisgidsje gezien moet hebben. We maken mooie foto’s en kopen het complete oevre van de sitcom Father Ted, maar van Kenny’s geen spoor. Een print op een groen shirt van een jongeman leert dat ze hier verantwoord omgaan met (leiding)water: “I save water, I drink beer”.

Met een zweverig, onbestemd maar heerlijk gevoel in ons lijf gaan we slapen in onze kamer die vlak naast de parkeerplaats ligt. Iets na enen worden we wakker. Niet van een luidruchtige vos of ekster, maar van de muziek van Guns 'n Roses en Meatloaf.

Wanneer we ontdekken wie voor de overlast zorgt kunnen onze ogen niet verder zijn opengesperd. Een enkeling draagt nog haar bevallige jurkje, maar daarvan is minstens een bandje afgezakt naar polshoogte. De andere hebben veel weg van miniuitvoeringen van Britney Spears, Paris Hilton of Lindsay Logan.

 Het is nu half twee ’s nachts als ik de volgende tekst op mijn laptop tik: alle Amerikanen zijn hyprocriete donders! Ik haal de zin weg. Lindsay Logan is niet hypocriet. Het is een voormalig Disneysterretje die denkt dat je auto’s alleen mag besturen als je onder invloed van drugs en alcohol bent. Ik begin sympathie voor haar te krijgen want ze zegt tenminste waar het op staat: ‘Victoria Beckham, I’m gonna fuck your David. Duidelijke taal, geen speentje hypocrisie. Over vijf jaar weet niemand meer wie of wat Lindsay Logan was.

 Paris Hilton is hypocriet. Dat is jullie voorland, koormeisjes! Eerst lekker beesten en na een kortstondig verblijf in de gevangenis God ontdekken. Boetedoening doet het altijd goed in Amerika, het land waar een ex-alcoholicus de scepter denkt te zwaaien, terwijl in werkelijkheid zijn bejaarde rechterhand met dollartekens in zijn ogen regeert. Moi cynisch?

De snelheidsbeperkingen in Ierland zijn ronduit raadselachtig. Voeg daarbij toe dat sommige chauffeurs de kilometers voor mijlen aanzien ……

Keel, Achill Island

Achill Island is het grootste eiland van Ierland. Er wonen slechts 3500 mensen die het voornamelijk van toerisme moeten hebben. Het is een wandelparadijs dat bestaat uit ruige landschappen met hier en daar een vaak vervallen wit huisje. In 1996 werd vlak voor de kust één van de grootste gasvelden in de Ierse geschiedenis ontdekt. Shell kwam met plannen om op Achill Island een gasraffinaderij te bouwen. En dat zou de broodnodige welvaart betekenen voor de bewoners en nog wat meer voor de boeren over wiens grond de gasleiding zou gaan lopen. Het liep allemaal anders. Voor Shell en zeker voor vijf standvaste boeren van Achill Island.

 De meest voordelige oplossing voor Shell was om een pijpleiding vanuit het gasveld in de zee naar het vasteland van Achill Island te bouwen. Het gas zou onder extreem hoge druk door de leiding worden gespoten, zonder toevoeging van het stofje dat het gas reukbaar maakt. Deze werkwijze had Shell al vaker toegepast, zij het dat de gebieden dan vaak onbewoond waren.

De bevolking vond het maar niks. Bovendien is de veengrond van Achill Island zo slap dat het maar de vraag was of zo’n gasleiding ooit stevig genoeg kon zijn. In 2002 adviseerde het Ierse Centrale Planbureau dan ook negatief en stelde voor om het gas op zee te bewerken. Een topdelegatie ging een jaar later naar de Ierse premier, Bertie Ahern, die deed alsof zijn neus bloedde. Shell kon gewoon door blijven gaan.

Maar de ‘locals’ lieten het er niet bij zitten. Vijf boeren over wiens grond de leiding zou lopen begonnen met tegenmaatregelen. Zo lieten ze de Shell-medewerkers niet meer toe op hun grond en demonstreerden ze bij het hoofdkantoor. De leiding zou op zeventig meter van hun woning komen, terwijl in Amerika bijvoorbeeld minstens vijfhonderd meter afstand moet zijn. Shell zette haar advocaten aan het werk met als resultaat dat de ‘Rossport Five’ veroordeeld werden tot gevangenisstraf.

En toen, juni 2005, was heel Ierland in rep en roer. Gevoelens van jarenlange onderdrukking kwamen boven en de toen nog verdeelde actiegroepen verenigden zich in de stichting Shell to Sea. Na 94 dagen kwamen de vijf weer uit de gevangenis en liep er een zaak bij de Hoge Raad. De stichting won in maart 2007 en Shell moest op zee het gas raffineren. Niettemin is de multinational tot de dag van vandaag nog bezig met de voorbereidingen van de bouw van een raffinaderij op Achill Island. Dat heerlijke woeste eiland met enkele prachtige stranden…

 Tussen de vijf boeren is overigens ruzie uitgebroken, aangezien één van hen een prestigieuze prijs won (Goldman Environmental Prize) en het geldbedrag van € 92.000 niet wenste te verdelen.

 Bron: wikipedia Eire, Keith Beorgh