Waarom heb ik me voor deze vakantie meer verdiept in de religie, de cultuur en de mensen dan in de te bewonderen ‘sights’? Waarom lag er op mijn nachtkastje het boek ‘De islam in kort bestek’’? Ik was toch al een keer naar Turkije geweest. En waarom heb ik inmiddels drie keer ‘Het zijn net mensen’ van Joris Luyendijk gelezen? Het antwoord: Mony en ik gingen naar het Midden-Oosten. Vrijwillig. Op vakantie. Tijdens de ramadan. Gelukkig ging het om het meest stabiele land van het Midden-Oosten: Jordanië. Of is die stabiliteit net zo’n mooie façade als de tombes van Petra?

In de oostpunt van het land verblijven momenteel bijvoorbeeld twee miljoen Irakese vluchtelingen. Gelukkig voor hen staat Jordanië bekend als een “gematigd islamitisch land”. Oké, de regering moet continu schipperen tussen de overwegende Palestijnse bevolking (60 %) en de Amerikaanse financiële belangen. Bovendien heeft het net als Egypte heeft het een vredesverdrag met Israël.

 Dat deze spagaat ten koste gaat van mensenrechten blijkt uit het jaarrapport 2007 van Amnesty International. Je kunt in Jordanië gearresteerd worden om ‘politieke redenen’.

Nachtelijk Amman

Elk gezin uit de Jordaanse middenklasse
 wil zo'n TV-antenne op zijn dak hebben.

De Rechtbank voor de Staatsveiligheid voldoet niet aan de internationale normen, maar lijkt volgens de gemartelden eerder op de Spaanse Inquisitie.

Twee jaar Jordanië volgen in de pers leverde mij een onthutsend dun mapje op. Zelfs op internet is de informatie summier. Joris Luyendijk had daar een goed antwoord op. In een dictatuur verschijnt alleen informatie die de machtshebbers uitkomt. En ja, Jordanië is een dictatuur. Misschien weliswaar een milde, waar pogingen zijn gedaan om democratische verkiezingen te houden, maar het is nog steeds een dictatuur.

Probeer maar eens een opiniepeiling te houden in zo’n land. Grote kans dat jij en je krant voor jaren wordt verbannen. Sites zoals http://jordanie.web-log.nl zijn weliswaar actueel maar het blijft onduidelijk of de geëtaleerde meningen representatief zijn. Een heus dilemma.

Dus Mony en ik sponsorden eigenlijk met onze vakantie een dictatuur. De landing van het zeer mooie toestel van staatsbedrijf Royal Jordan was weliswaar vlekkeloos, maar bij de douane hoopte je niet dat je door deze jongens gefouilleerd zou worden. Een staarwedstrijd aangaan met deze lui leek verdacht veel op Russische roulette.

Een busje racete ons door donker Amman naar ons hotel. Het lag in een wijk waar alle zakenlui woonden. Op het bord van de eerste afslag stond in Arabisch en het Engels Iraqi Border. Mony had het niet gezien.