Another  fine mess

Het is een wankele theorie, maar ik durf te stellen dat van minstens één bezienswaardigheid die je tot de hoogtepunten van je vakantie kunt rekenen, je van tevoren nauwelijks iets verwachtte. Aldus geschiedde met Jerash, het Pompeï van het Midden-Oosten.

Het is zelfs groter dan Pompeï, maar helaas ligt minstens tweederde bedolven onder het zand. Een aardbeving in de achtste eeuw en een geografisch ongunstige ligging leiden ertoe dat Jerash even laat is herontdekt dan Petra. Het verschil tussen beide is dat de façades van Petra grotendeels intact waren gebleven.

Jerash

Forum van Jerash

De zuilen van het indrukwekkende forum en de toegangspoort van en voor Hadrianus zijn nog niet zo lang geleden gerestaureerd.

Naast het prachtige forum is er een Romeinse weg, staan er legio tempels en loopt er een opgedroogde rivier van noord naar zuid die vroeger ongetwijfeld het nodige groen en welvaart mee bracht. Last but not least is er een theater met drieduizend zitplaatsen. De akoestiek is om door een ringetje te halen en nadat we één voor één deze hebben mogen uitproberen, verschenen uit de schaduw twee

 in Bedoeïenenuniform gehulde Jordaniërs.  De smalste van de twee staarde ons vrolijk aan, terwijl de tweede hem ietwat verwijtend aankeek. Hij lag net zo lekker in de schaduw.

Daar hield onze observatie op, want voordat we beseften dat de ene een trommel op zijn buik had gebonden en de ander een doedelzak had, verstijfden we. De akoestiek van het theater werd volledig benut toen dit muzikale duo haar Jordaanse medley inzette. Met een uiterste krachtinspanning lukte het me uiteindelijk nog om het fototoestel aan te zetten en af te drukken. 

"Another fine mess you've gotten me into"

In de meeste Arabische geschiedenisboeken vind je niks over de Kruisvaarders. Of toch wel? De Kruisvaarders staan er nog steeds bekend als de Indringers.
De behoefte om in de Middeleeuwen naar het heilige land te gaan kwam niet alleen voort uit een religieuze herbezinning (‘we moeten Jeruzalem terugpakken van die heidense ketters’), maar ook uit economische. Stel je leeft in de elfde eeuw en je bent thuis de één na oudste. Je weet dat je oudere broer straks alles erft. Wat doe je dan als ze langskomen om te vragen of je mee wil gaan naar het heilige land? Oké, het is niet all-inclusive en je reist niet bepaald business class, maar de prijs kan rijkdom, macht en eeuwige roem zijn. En in die volgorde.

Op wikipedia / kruisvaarder vind je aardige info over de negen kruistochten die zijn gehouden. Druk vooral eens op het blok ‘er wordt getwijfeld over de juistheid van deze pagina’. Je hebt er alle reden toe, want volgens de schrijver van dit stukje wikipedia is één van de voordelen van de kruistochten dat er zoveel romans en films aan zijn gewijd.

Na elke kruistocht werd het kasteel van Karak een stukje groter en dikker. Toen de laatste sultan het optrekje overnam besloot hij om de muren bijna vier meter dik te maken, zodat gekatapulteerde stenen er niet doorheen zouden komen.

Hergebruik van materialen in de vestingmuur van Karak

 Hij had dan ook wat te verdedigen, want het optrekje telde inmiddels vijf verdiepingen en tweehonderd kamers. Het regenwaterleidingensysteem was trouwens ook een knap staaltje.

De kruisvaardersburcht Karak ligt zeer strategisch op bijna duizend meter hoogte. De laatste westerste heer van Karak was de wrede Renauld de Châtillon. Voordat hij zijn gevangenen op de rand van de borstwering zette, had hij een houten kist op hun hoofd laten zetten. Niet alleen raakten ze dan niet buiten bewustzijn als ze op de smalle rand stonden, ook waren ze na hun val niet op slag dood, maar ‘pas’ na enkele dagen.