Jeepsafari is een groot woord. De chauffeur is vijftien jaar en de auto minstens twee keer zijn leeftijd. Tot twee keer toe vliegt zijn portier tijdens de rit open. Bovendien rijdt de auto één op vier zodat we deze middag genoodzaakt zijn onze ecotoerismeprincipes even opzij te zetten.

We zijn in Wadi Rum en na een aardige tussenstop in een bedoeïenentent aanschouwen we de rode woestijn in volle glorie. Woorden maken nu plaats voor een foto.
Na een bezoek aan de steeds smaller wordende kloof van Khaz’ali, is het tijd om in de woestijn live de zonsondergang mee te maken. “Wir mussen hiervor aber einen Klettertour machen,” lees ik in het gidsje dat alleen nog in de taal van onze oosterburen beschikbaar was.

Het klimtochtje naar het uitzichtpunt is goed te doen en na het nuttigen van Sultana’s, paprikachips en pepermuntjes is die gele rakker nog niet ondergegaan. Enkele van ons besluiten steentjes vanaf de rots door de woestijn te keilen, maar dat stopt abrupt als blijkt dat, verscholen in de schaduw, een opslagplaats staat. In de stilte van de woestijn klinkt een steentje op een metalen golfplaat oorverdovend.

Na de zonsondergang lonkt het echte avontuur. Eén van de redenen waarom we de reisorganisatie hadden uitgekozen was een overnachting in de rode woestijn van Wadi Rum. In het pikkedonker rijdt onze chauffeur naar een tentenkamp. Elke passerende vallei lijkt er één te hebben en de onze is de laatste in een serie van zes.

Wat moet je doen om een kloof naar jezelf genoemd te krijgen? Khaz’ali kan het weten, want naar hem is een bescheiden kloofje in Wadi Rum genoemd. Het is overigens niet de kloof die indruk maakt maar de berg erom heen. De berg lijkt te bestaan uit tientallen lagen gesmolten chocola. De bruine druppels hangen er bij wijze van spreken nog aan en doen ons smachten naar het driechocoladenijs van een bekend merk.

Terug naar Khaz’ali. ‘Ze krijgen me niet levend!’, dacht hij toen deze vluchteling op de rand van de bergtop stond. Khaz’ali had enige dagen ervoor een meisje van zijn stam verkracht en nu werd er op hem gejaagd. Zijn straf zou meedogenloos zijn. Het stamhoofd zou hem persoonlijk aan een houten kruis binden. Met gespreide benen en afgesneden oogleden zou hij daarna naakt in de woestijn van Wadi Rum worden achtergelaten. Zijn geslachtsdelen ingesmeerd met honing…

Khaz'ali Mountain ---->

Khaz'ali Canyon

En nu, vlak voor zonsondergang, stond hij op de rand van de bergtop. Achter hem hoorde hij de mannen naderen. De vader van het meisje liep voorop en zijn ogen schoten vuur. Onder hem moedigde een groepje meelopers hem aan op vooral te springen. En dat deed hij. Hij spreidde zijn armen en dook de duisternis in. Een windvlaag sloeg onder zijn wapperende kleren en even leek Khaz’ali te zweven. Het redde zijn leven en toen hij zijn stamleden in de ogen keek zag hij dat ze hem houden vergeven. Zijn sprong was in hun ogen de ultieme opoffering. Bovendien had Allah beslist hem te sparen. Daarom besloten ze de berg naar deze verkrachter te noemen. En zo eindigt de legende.

En dat vind ik tamelijk onbevredigend. Vandaar hierbij het verdere verloop van Khaz’ali. Hij kwam er niet bepaald zonder kleerscheuren vanaf. Zijn benen waren verbrijzeld en hij had een hersenbeschadiging opgelopen. Twee jaar lang sleepte zijn stam hem mee op een kameel met een extra breed zadel. Toen de stam groeide en enige tijd bivakkeerde in een bijna uitgedroogde oase, vroeg het stamhoofd Allah om wijsheid. Tijdens zijn gebed zag hij het verkrachte meisje langslopen met een kruik water.

De volgende ochtend lieten ze de invalide Khaz’ali achter in de oase, waar hij vijf dagen later aan uitdroging overleed.
En zo eindigt  een vrije interpretatie....