Flirting with disaster

 

Met een aanstekelijke glimlach beweegt onze gids zijn wijsvinger op en neer: tijdens de ramadan mag je niet flikflooien. Eigenlijk mag je helemaal niet flirten met het andere geslacht (en helemaal niet met hetzelfde!). Met een zelfde alleraardigste glimlach vertelt hij dat zijn vrouw altijd gesluierd is. Hij is een overtuigde moslim, in tegenstelling tot de chauffeur die tijdens de ramadan – Allah en God zijn geprezen – wél water drinkt.

Het is in de meeste Arabische landen not done om bijvoorbeeld met je toekomstige vrouw hand in hand te lopen. Bij de Dode Zee moet bijvoorbeeld de vrouw langs het water in haar zwarte gewaad wachten tot hubby en de kids weer uit het water zijn. Hoewel… Enkele progressieve moslims laten hun vrouw met gewaad en al in de Dode Zee drijven, niet beseffende dat in het westen wet T-shirt- wedstrijden helemaal passé zijn.

Aan een tafeltje in een schaduwrijke hoek van het plein bij het Romeinse theater in Amman zien Mony en ik een jongeman en dito vrouw niet alleen flirten met elkaar maar ook met een toekomstig strafblad.

Liefde is ... altijd even lang

 

 

Gekleurd zandflesjesvuller te Jerash

Het is nog minstens acht uur tot zonsondergang en zo te zien houden haar zaadvragende ogen het nauwelijks meer uit. De rilling laat zelfs haar gewaad niet onberoerd. De man, een snorloze doch aantrekkelijke partij, legt zijn hand op het tafeltje. We horen hen spreken op gedempte toon en zien vervolgens hoe op het tafeltje haar hand tergend langzaam naar de zijne schuift.

Als door een bij gestoken trekt ze haar hand terug. Een nauwelijks merkbaar knikje van hem is de oorzaak. Het volgende moment komen twee soldaten compleet met mitrailleurs langs het terras gelopen. Nauwelijks zijn ze de hoek om of de handen van de geliefden raken elkaar teder aan. Hij staat op en zegt iets onverstaanbaars. Haar gezichtsuitdrukking speelt boekdelen. Om 18.32 uur gaan ze ‘9 ½Weeks’ naspelen. In tien minuten. En daarna misschien nog een keer. En nog een keer.
Dat het ook anders kan bewezen de Dukkertjes in een gezamenlijke vorm van verstandsverbijstering. We bevonden ons aan een sjofel terras met onze reisgenoten in Wadi Musa.

Het was tegen elven ’s avonds en iedereen was opgelaten. De meeste hadden net een flinke maaltijd achter de rug en het leek alsof heel Wadi Musa met zijn pickup door het centrum aan het ‘cruisen’ was. Bij het drie verdiepingen hoge internetcafé hing het met de benen buiten. Toch waren het meestal mannen die zich op straat toonden, een niet onbelangrijk detail. Van sommige gezichten was bijna letterlijk het testosteron te scheppen, ook niet onbelangrijk.

 

Ik was moe en wilde terug naar het hotel. Mony gaapte luidkeels en ik besloot als eerste op te staan in de hoop dat de rest misschien mijn voorbeeld zou volgen. Niet dus.
Sindsdien vraag ik me af waar op dat moment de Dukkertjes met hun gedachten waren. Het menselijk brein, en dat van ons in het bijzonder, blijkt nog steeds ondoorgrondelijk.

Staande achter mijn geliefde besloot ik haar een nek- en schoudermassage te geven. Uit de mond van Mony steeg een licht gekreun op, een een beetje zoals Meg Ryan het deed in de beroemdste scène van “When Harry met Sally”.

Welgeteld één nanoseconde later staarden minstens twintig paar Jordaanse ogen ons aan. Ik draaide me om en keek weer in de ogen van minstens een dozijn Wadi Musanen. Hun gezichtsuitdrukking bestond uit een mix van verbazing, verontwaardiging en een vleugje ‘waar is mijn vrouw als ik haar nodig heb?’. En even verstomde het stadslawaai en kon je die speld op het wegdek horen vallen.

Ook onze chauffeur flirtte 'with disaster'

Dit staren duurde twee, misschien drie seconden waarna men weer overging tot de orde van de dag. Op dat ene jochie na. Hij stond naast de toonbank in de naastgelegen winkel naast zijn vader en zijn mond stond wagenwijd opengesperd. Hij keek niet meer naar ons maar staarde glazig in de verte. Van Nederlanders die twee maanden na ons Petra aandeden hoorden we dat het jongetje er nog steeds zo bij staat. Dokters staan voor een raadsel.

Naar deel 13 van de trip door 'Jordanië'

Terug naar intro Jordanië

© Copyright by Ralf Dukker