La Palma deel 4

Misschien is La Palma wel de enige plek op aarde waar je binnen een tijdsbestek van een uur door vijf verschillende vegetatiezones rijdt. Eerst reden we langs een tropisch bos dat we overmorgen nader gingen verkennen. Daarna was het de beurt aan een bergbos. De zwarte ondergrond was bijna bruin gekleurd van de dennennaalden. Vegetatiezone nummer drie heet de struikpáramo. Het is de saaiste zone en bestaat voornamelijk uit struikgewas. Toen we er bijna waren reden we door de páramo. Deze vierde zone is te vergelijken met een alpenweide, maar dan zonder bomen en struiken.

Ik vertel niet helemaal de waarheid, want de teller stokte bij zone vijf. In zone vijf ligt er altijd sneeuw en dat is op La Palma (nog) niet het geval. Hoe dan ook, La Palma is met recht een minicontinent te noemen.
Het was koud op het dak van La Palma, de Roque de las Muchachos. Hoewel het niet regende, droegen we zelfs onze regenjackies.

Zone 1 en 2

Even gingen de wolken opzij...

We maakten prachtige foto’s van de Caldera maar zagen hoe een kleine wolkje binnen twintig seconden uitgroeide tot een grote en ons in dichte mist hulde. Vijf minuten later was het weer helder en konden we in de verte El Teide zien. Het wolkje bleek de voorbode te zijn van vele, grotere wolken en binnen een uur zagen we geen hand meer voor onze ogen. Had ik al verteld dat we over een smal paadje, bezaaid met rotsblokken liepen? Eén verkeerde stap en u zou nu niet dit verslagje hebben gelezen.
Niettemin hadden wij ook hier en nu een rotsvast maar nauwelijks gefundeerd gevoel van veiligheid. Bij wijze van grap imiteerden we Jiskefet en in allerlei klanksoorten riepen we ‘Peter’ door de vallei. Tot onze gids in een verhitte Indiana Jones-pose vroeg wat er aan de hand was.

"Marco van Bas - Ten ! "

'Gnädige Fräulein, Ihre eigene Vorschriften sagen dass wir nach einem Viertelstunde abreisen sollen?'

De toonzetting van de Duitse toerist was vinnig. Het klonk meer als een bevel dan als een verzoek. Hij drukte zijn stalen montuur tegen de brug van zijn neus en was in de touringcar op zoek naar bijval. Een andere Duitser, uitgerust met een indrukwekkende bierbuik en rood haar, knikte en voegde er een 'selbstverständlich' aan toe.
'Ah joh, laat die jongelui nog effe.' De geboren, smalle Amsterdammer stond op en gebaarde laconiek met zijn handen. Rosie, de reisleidster, twijfelde en liep ongezien terug naar haar stoel bij de chauffeur. Ze zei iets in het Spaans tegen hem, waarop een claxon als een misthoorn door de Caldera klonk.
Twee deelnemers van de Zuid-excursie waren nog niet teruggekeerd. Rosie had zojuist het gezelschap rondgeleid tussen twee miradors (van de Cumbrecita naar Las Chozas en terug) toen twee gasten blijkbaar een andere weg opgingen. De temperatuur in de bus steeg en dat kwam niet alleen door de zon.
'Sind es Holländer? Ja? Hab ich doch gesagt. Immer Ärger mit dieser Leute.' De stalen bril uitte zijn ongenoegen en liet een nadrukkelijke zucht.

De bodem van de Caldera

Eén van de oudste drakenbomen

'Hoho, nou moet je niet gaan generaliseren, reageerde een Limburger met een indrukwekkende snor.

'Precies', zei zijn kleine vrouw.

'Ihr kommt immer zu spät.' Een bejaarde Duitser benadrukte het laatst uitgesproken woord. 'Immer. Beim Abendessen, ins Flugzeug, immer.'

'Jullie hebben ook altijd wat te zeiken, hè. Maar vandaag ben je in de minderheid', antwoordde een man met een roodverbrand hoofd.

'Was meinen Sie mit 'Ihr'?', vroeg een vijfde Duitser met een zenuwtrekje bij zijn mond.

De Nederlander keek hem niet begrijpend aan.

'Mit jöllie?'

'Tja, kijk om je heen, Heinrich. Ik tel zo'n vijftien Duitsers en bijna veertig Nederlanders en andere nationaliteiten. Dus effe dimme, Wolfgang.'

'Weet je', zei de Amsterdammer, 'zelfs al waren we in de minderheid dan wonnen we toch. En ik kan het weten, want ik was erbij, in 1988 in Dortmund.'

'Wo waren Sie in 1974?' De stalen bril had een vilein lachje op zijn lippen. 'Ich war damals in München und habe gesehen wie unsere Mannschaft Holland mit seine Totalfussball zusammenrollte.'

Twee Nederlandse vrouwen keken elkaar verbaasd aan.

'Waar hebben ze het in Godsnaam over?'

'Ik heb geen flauw idee. Ik hoop alleen dat onze Henk nou niet over de …'

Henk door de bus: 'En mijn opa wil nog steeds zijn Fahrrad terug!'

Even viel er stilte. De hangbuik-Duitser liep met een priemende vinger op Henk af. De Limburger riep: 'Marco Van Bas -Ten!, gevolgd door een ritmisch geklap. De andere Nederlanders namen het over.

'Deutschland, Deutschland über alles.'

Twee koren zongen tegen elkaar op. Toen liet de chauffeur zijn claxon weer loeien en viel het gezang stil. Hij startte de motor. Vijf Duitsers begonnen te applaudisseren, gevolgd door de resterende elf.

De Limburger pakte zijn shagbuil uit zijn borstzakje en begon een sjekkie te draaien.'

'Sie dürfen hier nicht rauchen', zei een bejaarde Duitser.
'Nou, ik heb nieuws voor jou, Nasi Göreng. Dat durf ik wel.' Hij zocht in zijn binnenzak naar een aansteker.

'So eine Unverschämtheit!' De hangbuik-Duitser gaf hem een vernietigende blik.

'Maar om jullie een plezier te doen rook ik hem buiten wel op.'

Hij liep naar de achteruitgang van de bus en was naar iets op zoek. Toen hij het knopje gevonden had, drukte hij het in en ging de deur open.

De Duitser met de stalen bril liep in marstempo naar voren naar de reisleidster. 'Ich wollte mich beschweren.'

'Wat zegt ie?' klonk van achter de bus.

'Hij zegt dat ie een klacht wil indienen.', antwoordde Rosie met een licht Rotterdams accent.

'Moet ie vooral doen. Dienen wij er ook één in tegen hem. Het stinkt hier naar Sauerkraut.'

Een homerisch gelach klonk door de bus. Toen stapten de twee verlate Nederlanders buiten adem de bus binnen.

Mony: 'Hé hallo. Sorry, hoor dat jullie even hebben moeten wachten op ons.' Ze toonde haar meest ontwapende glimlach.

Ik peilde de sfeer en besloot de cap zover mogelijk naar beneden te trekken. Zweetdruppels parelden over onze beide voorhoofden toen we plaatsnamen op de twee overgebleven stoelen.

De bejaarde Spanjaard voor me draaide zich om, keek me vrolijk aan en gaf me een hand. Vervolgens keek hij naar de Duitsers tegenover hem en stak proestend zijn tong uit.

'Zou er iets gebeurd zijn?' vroeg Mony zich hardop af.

Epiloog

Het leek aanvankelijk zo'n goed idee om een klein omweggetje te maken op de Cumbrecita. We voelden nattigheid toen we op de 'verkeerde' berg liepen.

Zelfs toen we in het vliegtuig zaten hoorden we van verschillende Nederlanders die niet eens in de betreffende bus zaten hoe het bijna uit de hand gelopen was tijdens die excursie. Wij hielden wijselijk onze mond en hoorden het verhaal met rode oortjes aan.

Vandaar tot slot onze welgemeende excuses aan de overige deelnemers en de Duitse in het bijzonder voor de opgelopen vertraging.

Wir haben es nicht gewusst.

In het midden de Caldera en in de verte de 120 kraters van de Vulkanenroute

	Naar deel 4 van La Palma
	Terug naar intro La Palma
	Terug naar intro reisverhalen