La Palma deel 5

De laatste wandeltocht bleek er één te zijn met twee gezichten. We liepen door een bos met tientallen soorten varens en laurierbomen. Traditiegetrouw moest ook hier eerst geklommen worden. De Vlaamse gids, Carolientje, was een ware faunaliefhebster en legde alles met engelengeduld uit.

La Palma kent meer dan tientallen soorten laurierbomen en varens. Beide komen overigens in de schaduw te staan van kastanjebomen. Deze boom is een florakiller, want hij groeit en groeit maar door, ten koste van de oorspronkelijke flora.
Ook roemde ze de heilzame werking van de Azurico-boom. Hij kon zelfs kanker in een vroeg stadium genezen. Later ontdekte ik dat geen enkele zoekmachine deze informatie kon ophoesten. Hoe dan ook, Carolientje zorgde voor toegevoegde waarde.
De grootste waarde van de tocht zat in het bos zelf. We zagen omgewaaide bomen als gevolg van tropische storm nummer 31 van 2005 (Delta) en ook een meer dan honderd jaar oud irrigatiekanaal dat dwars over het eiland liep.
Zoet water is er in overvloed op La Palma. Je zou in principe op elke plek op het eiland een bron kunnen slaan.

In het Sprookjes- of Laurierbos

Onder het honderd jaar oude irrigatiekanaal...

Zou, want nog niet zo lang geleden leidde dat tot een catastrofale gebeurtenis.
In het relatief jonge deel van het aan de oostkant gelegen Puerto Naos sloeg de gemeente destijds een waterpomp. Niet veel later kregen acht kinderen leukemie als gevolg van het hoge nitraatgehalte in het water. Sindsdien mag er alleen vanaf een bepaalde hoogte naar water worden geboord. En daarom lopen er vanaf het hoge midden tientallen irrigatiekanalen naar de wat drogere plaatsen. In de eerste plaats voor de bananenteelt en daarna als drinkwater. Het is trouwens een raadsel waarom aan het kraanwater zo nodig chloor toegevoegd moet worden.
De tweede helft van de dagtocht bestond uit een wandeling dwars door de kloof van La Galga, waar - nog niet zolang geleden - een wandelpad is aangelegd. We werden vergezeld door Coco, een trotse reu van een onbestemd ras. Hij loopt met iedere wandelgroep mee, wordt nooit moe en altijd als eerste boven. Coco heeft het zo slecht nog niet en dat kon niet gezegd worden van Luna.

Het teefje Luna had wat weg van een herdershond, maar dat konden we niet aan de oren zien, want die waren voor meer dan de helft weggevreten door de maden. Caroline maakte ons attent op het vrolijk kwispelende beest. Ze zat aan de ketting en had nergens beschutting tegen de zon. Haar baasjes gaven haar nauwelijks te eten of te drinken, zodat ze het brood van ons gezelschap naar binnen schrokte.

Aan alles was te zien dat Luna had uitgekeken naar haar wekelijkse bezoek van Caroline, de enige die iets om haar geeft. Ja, Caroline had op eigen kosten wel eens een dierenarts ingeschakeld, maar de bewoners stonden niet toe dat deze Luna behandelde.

De Spinneneitjes doen de laurierbladeren opbollen

Waar bemoeide ze zich trouwens mee? We konden het niet over ons hart krijgen om een foto te maken van deze vrolijke, maar ernstig verwaarloosde hond.

‘Op een dag knip ik de ketting door.’ Caroline meende het en we staken haar een hart onder de riem. Een uur later waren we Luna alweer vergeten. Zo verdween bijna het zielige verhaal over een verwaarloosde hond uit ons geheugen totdat ik mijn aantekeningen uitwerkte en Luna weer op ons netvlies verscheen. We hopen dat Caroline inmiddels de daad bij het woord heeft gevoegd.

<--- Uitzicht vanaf La Galga

'Harry, hol schon mal den Wagen.' Dit gebiedende zinnetje kwam in praktisch elke aflevering van Derrick terug. Het werd uitgesproken door Derrick himself en sloeg op zijn ietwat kleurloze rechterhand, inspektor Harry Klein.

Toen de serie voorbij was en Harry een klein vermogen rijker was, besloot hij biologie te studeren. Voor zijn afstudeeropdracht toog hij naar La Palma en werd verliefd op iets kleins.

De plaatselijke bevolking noemde de plant altijd een mini-drakenboom, maar Harry ontdekte dat het plantje niets van doen had met de drakenboom. Vervolgens was hij er als de kippen bij om het plantje een naam te geven.

Als vandaag de dag voelt Derricks sidekick de Flora-encyclopedie openslaat en zijn Kleinea terugziet, voelt hij zich pas echt compleet. Gut gemacht !

Op La Palma staat de grootste sterrenkijker van Europa. De lens heeft een doorsnede van 4.20 meter. Speciaal voor de sterrenwacht staat sinds 1987 alle verlichting op het eiland naar beneden gericht. Praktisch elk Europees land heeft zijn sterrenkijker en internationale samenwerking is pas iets van de laatste jaren.

De wetenschap is verdeeld over de mogelijkheid dat de oorspronkelijke bewoners van de Canarische Eilanden, de Guanchen, afstammen van de Egyptenaren of zelfs de Inca's. De vondst van deze blauwe piramide maakt het raadsel echter groter. Vandaag de dag dient deze minipiramide als dak van een telefooncel.

	Terug naar intro La Palma
	Terug naar intro reisverhalen