Madeira 2

Madeira staat bekend om zijn levada’s. Smalle irrigatiekanalen die met een dalingspercentage van één promille langs de vele bergen sinds jaar en dag het regenwater naar de plaats van bestemming brengen. De eveneens vaak smalle paden langs de levada’s vormen de ruggengraat van Madeira’s wandeltoerisme. Vandaag trokken we langs een levada naar de Caldeirao Verde.
Tijdens de wandeling was ik met mijn gedachten weer Ergens Anders. In gedachten had Mony me zojuist de telefoon gegeven, want Steven Spielberg was weer aan de lijn. De voorbereidingen van De Kussenfamilie waren in volle gang en Steven wilde weten hoe ik tegen zijn interpretatie van de zieleroerselen van het hoofdpersonage keek. En dan te bedenken dat dit allemaal begon met mijn prijswinnende korte verhaal Cryo Royal. Waar een inspirerend - en volgens onze juridische afdeling - fictief koninklijk huis allemaal niet kan leiden! De dag na de uitzending nodigde één van de weinige literaire agenten die Nederland rijk is mij via de mail uit om mijn laatste manuscript toe te sturen.

Kleine waterval halverwege de tocht
naar zijn grote broer

"Zeg maar dat ik
Steven terugbel"

Mijn mijmering werd bruut onderbroken door een bebloed hoofd. De Amsterdamse dame voor me stootte tot bloedens toe haar hoofd in één van de smalle tunneltjes. Ze hield zich niettemin kranig en ik probeerde me meer dan voorheen te focussen op de smalle betonrand voor me. Maar mijn gedachten dwaalden af naar de rechtenlijst. Een lijst waarvan ik het bestaan tot voor kort niet eens kende. Op die lijst stonden elf ‘elevator pitches’ over evenveel uiteenlopende manuscripten, waaronder de mijne, die tijdens onze vakantie ter beoordeling lagen bij iets minder dan twintig uitgevers.

Terwijl de gids iets vertelde over de laurierbomen staarde ik in de mistige diepte beneden mij. En wat nu als geen enkele uitgeverij interesse toonde? Er is nog steeds een economische crisis aan de gang zodat ik besloot mijn Spielberg-fantasietje diep in mijn onderbewuste droomgedeelte op te bergen. Als puntje bij paaltje zou komen, zou ik bovendien liever voor de Coen-broertjes gaan. Of David Fincher.
‘Kappen, Dukker!’Het stemmetje dat doorgaans mijn gezond verstand voorstelt greep in. ‘Bedank liever de 37 bezoekers van je site en drie dames in het bijzonder.’

Levada Caldeirao Verde

Het drietal uit Oude Meer, Hengelo en Capelle a/d IJssel liet ieder een leuke boodschap achter, hoewel eentje de persiflage rondom het Jordaans koninklijk huis ervoer als niet echt respectvol.
‘En schrijf je niet omdat je het gewoon leuk vindt? Het blijft toch een hobby, jongen?’
Ik dacht aan de blik van de literaire agent toen hij mijn schrijversnaam uitsprak en de Angelsaksische markt ter sprake bracht. Ik kon niet anders dan hem gelijk geven, want mijn achternaam voorafgaand aan ‘you sexy mother….’ kon daar als aanstootgevend worden ervaren.

‘En denk eens na om een vrouwennaam als pseudoniem te gebruiken.’ De markt voor psychologische thrillers, zo vertelde hij, was het domein van lezende vrouwen die even uit hun saaie realiteit willen stappen en zich daarom graag associëren met de veelschrijvende Esthers en Simones.
Totaal onverwacht verstapte de wandeltoerist voor me zich. Het grootste deel van zijn linkerbeen verschoof in het ravijn maar praktisch in hetzelfde moment hervond hij zijn evenwicht en trok zijn been uit de diepte. Zijn flesje water bracht het minder goed vanaf en zwijgzaam keken we het buitelende flesje na. De rest van de trip richtte ik me volledig op de prachtige, maar soms verraderlijke omgeving. De beloning mocht er wezen want de waterval aan het einde van de Caldeirao Verde is er één om in te lijsten.