Rome 1

Structuur en orde; op het vakantielijstje staan 73 items, die op twee na afgevinkt zijn. In de trein onderweg naar Schiphol maak ik een nieuw lijstje: wat moeten we nog doen in en rondom het nieuwe huis? Ik brainstorm me leeg en kom uit op 127 klusjes. Sommige kosten nog geen uur, anderen zijn een project op zich. Ik wrijf de slaap uit mijn ogen en besluit het schrijfblokje op te ruimen als de stem uit de intercom Schiphol aankondigt.

Tegen mijn gewoonte in heb ik me ook nauwelijks ingelezen over alles dat met Rome te maken had. Zelfs geen tijd voor de bibliotheek. Gelukkig mocht ik van een collega enkele gidsjes lenen en maak ik op papier kennis met de stad, met Bernini, de aquaducten, het Vaticaan en al dat andere moois dat nog een paar uur verwijderd is.

Het zijn zes rennende Aziaten die mij doen denken aan het woord. Een woord dat vaker uitgesproken wordt dan toegepast, iets dat zeker voor Mony en mij opgaat. Deze keer waren we echt aan vakantie toe. De afgelopen zeven weken hadden we zowat continu geklust in ons nieuwe huis. Op een gegeven moment kreeg ik, gezegend met twee linkerhanden, zelfs last van klusverdwazing. Ik liep vermoeid door de supermarkt en besefte pas in de rij voor de kassa de starende blikken naar mijn voorhoofd. Daar bevond zich een noodzakelijk en bijzonder handig hulpmiddel dat in het midden bruin uitgeslagen was. Het gestegen bloed zorgde voor een mooi rood hoofd toen ik het mondkapje verwijderde.

Deze anekdote schiet door mijn hoofd als ik de Aziatische zakenmannen voorbij zie sprinten. Het vakantiegevoel is begonnen. De onthaasting is, net als Pascal, gearriveerd.

De eerste dag in Rome

Het was niemand van ons gezelschap ontgaan zijn dat Alice, onze reisleidster, kunstgeschiedenis had gestudeerd. Gelukkig beheerste ze ook de vertelkunst en wijdde ze ons in in de Barok. Niet die van de Sixtijnse kapel, want die zijn wat afgezaagd, in tegenstelling tot de fresco's uit de Sint Ignatiuskerk. Deze kerk beschikt overigens over een bescheiden voorgevel en heeft een smalle ingang.

Onze eerste indruk van het interieur is: 'Goh, wel aardig.' We waren wat verzadigd aan het einde van de middag. Wat we van de koepel vonden? Beetje donker en niet zo groot als het Pantheon of de Sint Pieter.

Inderdaad, hij is kleiner dan deze twee. Sterker nog, hij is er niet. Het is een geschilderde koepel op een verder plat dak.

De volgende foto komt uit dezelfde kerk, is van dezelfde schilder (Andrea Pozzo) en kent weer zo'n vals perspectief. Heel vals deze keer, want soms is er wél perspectief. Het is weer een plat dak maar deze keer vind je hier en daar wat beeldhouwwerk. De rechterhand van de man rechtsonder met de gele lendendoek bijvoorbeeld is niet geschilderd maar van marmer. Menig engeltje heeft een gebeeldhouwd gezicht. Barok combineert de bouw-, beeldhouw- en schilderkunst tot één geheel. Er is altijd sprake van dynamiek: de figuren zijn in actie.

Intermezzo Royal

In 1964 trouwde prinses Irene haar toenmalige droomprins Carel Hugo van Bourbon-Parma. Binnenkort verschijnt haar nieuwste boek waar zij onder meer nader ingaat op die mooie dag in Rome. Ondergetekende mocht speciaal voor dit reisverslag een stukje voorpubliceren.

We bevinden ons in de sacristie van de Santa Maria Maggiore, enkele minuten voordat de kerkelijke inzegening plaats gaat vinden. Irene wil nog even een minuutje voor zichzelf. Ze zit peinzend in een stoel die uitkijkt op een marmeren zuil.

Irene: Ik twijfel nog. Zal ik het echt wel doen? Wat denk jij?

Zuil: ---

Irene: Vind je?

Zuil: ---

Irene: Echt waar?

Zuil: ---

Irene: Ja, daar heb je een punt. Dus alles overwegende zeg jij…?

Zuil: ---

Irene: Dankjewel. Ik ben blij dat we dit gesprek hebben gehad.

Zuil: --- […ik zeg niks !….].