Los Angeles 2

Het eerste dat me opviel toen ik Santa Monica bereikte, was de aankomst van een fietsend stel. Het waren niet hun gebruinde lichamen of de prachtige bikes die me bijgebleven zijn, maar hun gasmaskertjes.

"It's alright to put them off now. Code one or less", zei de vrouw tegen de man.

Nu viel het me op dat ik de blauwe lucht hier goed kon zien. Een lekkere zeewind blies de smog weg, terug naar de binnenlanden waar maar liefst tweehonderd dagen fase twee of drie heerste. Er waren zelfs lagere scholen die het speelkwartier hadden afgeschaft.

Gisteravond hadden Pascal en ik een wijs besluit genomen. Dag twintig zouden we in LA onze eigen gang gaan. Niet dat we ruzie of zo hadden - we waren boezemvrienden - maar na negentien dagen rondtrekken, vierentwintig uur per dag samen, was het bijna vanzelfsprekend om even iets voor jezelf te gaan doen.

Pascal had zich voorgenomen om naar de Hollywood Hills te gaan, Mulholland Drive om precies te zijn. Zijn doel was de zwaarbewaakte villa van Jack Nicholson.

Mocht Jack het laten afweten, dan zou buurman Marlon Brando met een bezoekje vereerd worden. Bij wijze van worst case scenario had hij wat schroevendraaiertjes meegenomen, zodat altijd nog hun naambordjes boven op zijn schoorsteenmantel konden pronken.

De schroevendraaiertjes wezen al op het low-budget-karakter van vandaag. Onze frequent gebruikte creditcard had een mooi dieprood saldo bereikt. Ik beschikte nog wel over honderdvijftig dollar cash maar die mocht alleen gebruikt worden voor uiterste noodgevallen en voor de last minute cadeaus voor familie en vrienden.

Wandelend over de boulevard kwam ik er al snel achter dat sport hier tijdverdrijf nummer één is. Ik zag een stukje strand waar ringen, touwen en bruggen met gelijke en ongelijke leggers opgesteld stonden. En ik zag skaters, lots of them.

Laat ik ook eens gek doen en voordat ik wist stond ik op een paar gehuurde in line skates. Het ging eigenlijk meteen goed. Met een vaartje van zo'n vijftien tot twintig kilometer per uur gleed ik alsof ik het al jaren deed over de boulevard.

Diep inhalerend snoof ik de frisse zeelucht op. Even sloot ik mijn ogen om dit gelukkige moment goed in me te laten opnemen. Het volgende moment voelde ik iets hards tegen mijn rechterkant aan botsen. Voordat ik realiseerde wat me overkomen was, denderde ik over de balustrade heen. Het zand brak het grootste gedeelte van mijn val.

Half versuft klom ik omhoog om meteen de pijnlijke blik te kruisen met één van de lieftalligste schepseltjes die ooit op deze aardkloot heeft rondgelopen.

Ze lag op het gras langs de smalle asfaltstrook en voelde vertwijfeld aan haar enkel

"Are you OK?", informeerde ik.

"I think I twisted my ankle".

Haar stem was in volledige harmonie met de rest van haar verschijning.

"Can you get on your feet?"

"Wait…. I'll try.

Hierna slaakte ze een onderdrukt kreetje. De enkel bleek een ietsepietsie te pijnlijk om op te lopen. Ik deed eveneens mijn skates uit en ondersteunde haar richting terrasjes.

"Thanks", zei ze en ze lachte en passant haar tanden bloot. Toen zag ik haar enige imperfectie, een charmant spleetje tussen beide voortanden.

Ze was ongeveer één meter zeventig, slank en ze had halflang donkerbruin haar. Ze moest zo rond de vijfentwintig jaar zijn en was verder gekleed in een sportbroekje van Reebok met daarboven een beige gekleurd topje dat het zweet op haar borstbeen accentueerde.

Bij een terras aangekomen legde ik de pijnlijke voet op een stoel en bestelde "a large bucket of ice". "And two Gatorades with that", voegde ik eraan toe. Terwijl ze haar enkel met ijsblokjes masseerde, stelde ze zich voor.

"I'm Alberta, but everybody calls me Al".

"Al?"

"Yeah, just Al. You know, like in the Paul Simon song".

"Really?. Well, my name is Ralf. I'm from Holland".

"Holland, Texas, by any chance?"

"No, Holland, Europe. As a matter of fact I live near Amsterdam".

"Is that true? Actually, the one thing I know about Holland is that they put mayonnaise on hamburgers". Ze trok er een vies gezicht bij.

"Oh no", loog ik, "that's just something Tarantino made up in Pulp Fiction. I can assure you that he's totally wrong".

Ze lachte en sipte van haar Gatorade. “Can I ask you a personal question?” Haar ontspannen gezichtsuitdrukking maakte onverwacht plaats voor een serieuzere.

"Which song do you want people to hear at your funeral?"

Zo, toe maar! Na small talk gingen we nu over naar een zwaarwichtiger onderwerp. Niettemin antwoordde ik zonder aarzeling.

"Happy Phantom by Tori Amos. Maybe you've heard it. It's from her debut album Little Earthquakes. The lyrics really take your breath away.

"Sure, I've heard of it. And by any definition an excellent choice. But if I'm frankly with you, it's too melancholic for me. Music at my funeral must be relaxing, entertaining, but at the same time the music has to be me. You know what I'm talking about?"

Ik knikte bevestigend. Ik geloofde dat ik haar ergens wel begreep.

"So when you're dead you want to buried in a New Orleans kind of style. No long faces or black clothes and definitely no rain!"

"Exactly. And that's why I would like to hear Frank Zappa's Dancing Fool at my funeral.

En toen begon ik de openingszin te zingen, waarna een spontaan duetje ontstond.

I don't know much about dancing

That's why I got this song

One of my legs is shorter than the other

And both of my feet are too long

Off course I ride a long with them

I got no natural rhythm

But I go dancing every night

Hopin' one day I might get it right

Daarna zongen we samen het refrein.

Ze toastte op alle Dancing Fools of the World en ze zag mijn adamsappel op en neer gaan. Het Engelse woord dat nu uitermate van toepassing was, luidde "chemistry". Ik voelde gewoonweg een klik. Hier tegenover mij zat een spontane meid, bijzonder good looking, hield van de betere popmuziek, was sportief. Wat wilde je nog meer?

Blijkbaar zat ik haar iets te lang aan te staren toen ze vroeg.

"Is everything OK, something wrong with you?"

"Nothing you can't fix", antwoordde ik.

"How's your ankle doing?"

"Much better, thank you". Ze toverde een warme glimlach op haar gezicht.

"I'm starting to like you!"

"The feeling is mutual.’’

"You're cute".

We rekenden af en liepen zonder iets te zeggen al slenterend over het strand. Het zand was aangenaam warm. Ik stopte omdat een gevoel in mijn onderbuik zei dat ik haar moest kussen. Een kus die zij vervolgens beantwoordde.

Een half uurtje later stonden we voor de balie van een sjofel hotelletje in één van de vele zijstraten van Santa Monica. Een (jongens-)droom stond op het punt werkelijkheid te worden.

"Your honeymoon suite, please".

Bij de behoorlijk gezette dame van middelbare leeftijd kon er niet eens een glimlach van af.

"Yeah right, Casanova. Room 441 and -by the way- our elevator is out of order.

Drie verdiepingen lopen -sterker nog- rennen, kon de pret niet drukken. Integendeel. Onderweg schoof ze de pijp van haar broekje een tikje omhoog en zag ik de kleine tatoeage van een dolfijn.

"You're a very kinky girl", kwam impulsief eruit rollen.

"The one you won't take home to mother", reageerde ze à la Rick James. Samen zongen we toen de rest van Superfreak.

Toen we naakt op bed lagen, moest ik een moment aan Pascal denken.

Hoe ver zou hij zijn met het afschroeven van het naambordje van Jack Nicholsons stulpje?. Ik voelde me daarna Jack Nicholson in The Postman Always Rings Twice in die dampende scène met Jessica Lange op de keukentafel.

De avond en nacht die volgden waren ronduit passioneel.

"Let me do all the work", zei de schat bij de derde keer.

"Heaven IS a place on earth", zei ik zuchtend toen we in de kleine uurtjes terecht gekomen waren. Daarna vielen we als een blok in slaap.

De volgende ochtend werd ik wakker met weer zo'n gevoel in mijn onderbuik. Dit keer had het meer iets weg van beklemmend realisme. Zeker toen ik merkte dat Al verdwenen was.De roes waarin ik verkeerde was nu echt verdwenen als sneeuw voor de Santa Monicaanse zon en naarstig ging ik op zoek naar mijn……

Toen ik hem vond was de inhoud van mijn portemonnee leeg. Al had er een met de hand geschreven briefje in gestopt.

Because I'm worth it……..