Smell you later

Toen ons na de vakantie werd gevraagd wat we het mooiste park vonden, luidde het antwoord: Zion National Park! Het park mag dan niet de diepste canyon of de grootste bomen hebben, maar biedt van alles een klein beetje en is aangenaam compact.

Hoewel we maar één dagje in het park konden blijven, liet het park een onwisbare indruk achter. Eén minpuntje kunnen we opmerken over het park: het was er godsgruwelijk druk. Pas na drie keer rondrijden op de kleine parkeerterreinen vonden we ruimte om Lumina even te laten rusten.

We begonnen met een makkelijke trail langs de Virgin River en gaven de voeten wat verkoeling. Op het heetst van de dag stonden de Emerald Pools op het programma. Deze pools omvatten één waterval en een hieromheen kronkelend pad met een prachtig uitzicht. We besloten naar de bovenste pool te wandelen. Eigenlijk was klauteren een beter woord en een woordenboek hadden we ook niet meer nodig om de betekenis van 'strenuous' te achterhalen. Met de airco op volle toeren reden we voldaan de interstate op. Next stop: Panguitch.

Als je de kaart er op naslaat is het bijna logisch dat we in Panguitch gingen overnachten. Net als St. George lag het precies tussen A en B, in dit geval de Bryce Canyon en Zion National Park.  Kortom: to Panguitch (spreek uit: pengwitsj).  De motelbeheerder vertelde ons dat Panguitch Indiaans is voor Grote Vis. Vijftien kilometer lag namelijk een groot meer waar prachtige forellen zwommen.

We besloten nog even Panguitch centrum aan te doen. Vrij snel, na zo'n dertig seconden, kwamen we er achter dat Panguitch bestond uit één hoofdstraat met een supermarkt (gesloten), een rechtsgebouw (??!) en een benzinestation. Het benzinestation verkocht ook nog wat junkfood hetgeen we keurig afrekenden bij het verveeld kijkende meisje. Inmiddels waren we gewend aan het openhartige gastvrije karakter van de Amerikanen en verwachtten we eigenlijk dat ze spontaan een babbeltje met ons ging maken. We besloten deze keer zelf het first contact te leggen.

"Hello, can you tell us if there's something to do around here?" Ze staarde ons aan vanachter haar tijdschrift, keek overdreven peinzend naar het plafond en antwoordde: "No!" En ze ging verder met lezen.

Ons vertrouwen in de Amerikaanse beleefdheid begon een deukje op te lopen. Nee, wacht. Ze legde haar tijdschrift neer en antwoordde emotieloos: "Go to bed! Or even better: take a bath and then go the bed!" Onze verbouwereerde blikken beantwoordde ze met de met haar meest sarcastische glimlach.

Tja, misschien had ze een beetje gelijk. Een bad was er niet en dus werd het een douche.

Bryce is ice

Zijn de meeste nationale parken genoemd naar Indianen, Spanjaarden of 19e eeuwse pioniers, Bryce National Park is genoemd naar een boer. Het moest zo rond 1892 geweest zijn dat Ebenezer Bryce, een boer met een Mormoonse achtergrond, de onherbergzame vallei inging. Zijn beste koe, Hillary Eight, was de vallei ingevlucht en aangezien al zijn zeven vrouwen een hoofdpijn simuleerden had hij ook eigenlijk niets beters te doen. "Damn place to loose a cow", mompelde hij in zichzelf toen het begon te hozen in de VZN (Vallei Zonder Naam). Toen hij na vier dagen terugkwam met nog twee andere koeien, besloot de gemeenschap de vallei te zegenen met Ebenezer's naam.

De Bryce Canyon bestaat uit een serie gigantische rotswanden met roze bergspitsen, genaamd 'hoodoos'. Door die hoodoos was het zo goed als onmogelijk om slechte foto's te maken. En, oh wat een prachtige wolkformaties dreven erboven die rotsen. Toen was het nog zo'n drieëntwintig graden.

Binnen twintig minuten was het vijftien graden en sloeg de bliksem keihard en genadeloos in op de Bryce Canyon, minstens een factor drie harder dan in Nederland. Toen volgden onbarmhartig dikke hagelstenen. Het lieflijke beekje werd een kolkende rivier en het groene bos werd een sneeuwwit winters tafereel. De Bryce werd Ice.

Tot slot nog een wrange anekdote. Toen we 's avonds een eetcafeetje aandeden viel ons oog op de collectebus met daarop een foto van een doorsnee  en -zo op het eerste gezicht- gelukkig gezinnetje. Geschreven met spelfouten stond op een begeleidend papiertje dat de provider van het gezin, de vader, een ongeneeslijke vorm van kanker had. We hadden het gevoel hier in Utah in een eerlijke omgeving te zijn, dat het ook inderdaad een collectebus was en geen misplaatste fooienpot.

Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden, toonde hiermee aan dat Nederland voor hen een waar 'welfare paradise' moest zijn. Oké, ook de Nederlandse verzorgingstaat brokkelt af, maar zie je hier een doorsneegezin collecteren bij Van der Valk? Onze dollars waren voor het gezin een druppel op een gloeiende plaat.