Los Angeles 1

De rode trams verhuisden van LA naar Cairo

Totdat eind jaren zestig een groep bedrijven uit de auto- en bandenindustrie het bedrijf opkocht. General Motors, Firestone en enkele andere multinationals uit de branche namen het bedrijf over met maar één doel: liquidatie. Na een jaar was er nauwelijks nog openbaar vervoer in LA en verkochten de autobedrijven meer auto's en banden als ooit. Een knap staaltje van immoreel kapitalisme.

Filerijden beviel onze Lumina niet, want ze dronk dermate veel benzine dat het brandstofmetertje zienderogen naar de rode grens liep. Gelukkig vind je in Amerika en zeker in LA op elke straathoek een benzinestation. We verlieten de file, tankten, rekenden af en reden richting Boulevard om weer in te voegen.

Oeps, we namen een verkeerde afslag. Door het eenrichtingsverkeer konden we niet zomaar omdraaien en waren we genoodzaakt een rondje door de wijk te rijden.

Het was tegen tienen in de avond en de wijk, die grotendeels bestond uit houten prefab woningen, maakte een troosteloze indruk.

We passeerden een auto zonder wielen die op vier houten blokken steunde. De meeste straatverlichting was buiten werking en maakte de setting alleen maar grimmiger. We kwamen steeds verder van de freeway en hadden sinds de afslag nog geen mens gezien.

'Waar zitten we gvd eigenlijk?'

'Ik zie toch geen reet zonder licht.'

We besloten te stoppen en toen ik het licht in de auto aanknipte zag ik vanuit mijn ooghoek op zo'n honderd meter de eerste mensen. Een stel boyz in da hood die in onze richting leek te lopen. We keken elkaar veelbetekenend aan en zonder iets te zeggen keerde Pascal soepel de auto, op zoek naar de Freeway.

Na twintig minuten hadden we de Freeway eindelijk gevonden. Mijn ingediend voorstel werd unaniem aanvaard: morgen gingen we afscheid nemen van Lumy en gingen we als volbloedtoeristen tripjes boeken in luxe minibusjes.

Na negentig seconden in de magnetron zagen de broodjes er nog niet smakelijk uit. Toen we de Koreaanse minisuper verlieten en naar buiten liepen, staarden we allebei naar het kleffe broodje. We stonden op het punt onze aversie voor de broodjes te uiten toen het begon te miezeren. Leuk, nu konden we ons nageslacht vertellen dat we gelopen hadden in Tinseltown In The Rain. De donkere wolken boven ons leken geen verbetering in petto te hebben.

Vlak voor de minisuper zagen we een Duitse herdershond die met zijn halsband aan een verkeersbord was vastgemaakt. De herder keek strak voor zich uit, alsof de wereld aan hem voorbij ging. Het was de eerste herdershond die we in Amerika tegenkwamen en misschien was dat wel de reden om naar hem toe te lopen en hem het laatste restje van het kleffe broodje te geven. De herder draaide eerst zijn kop half schuin op zijn nieuwsgierigheid kenbaar te maken en om te peilen wat voor vlees hij in de kuip had. Nadat twee seconden verstreken waren, verorberde hij het broodje zoals alleen een hond dat kan.

Vlak achter ons hoorde we een fluitje en de herder spitste de horen. Het volgende moment leek het erop alsof je hem zag slikken. Kan een hond melancholiek kijken, vroegen we ons af. Ja. De blik van de herder had iets zwaarmoedigs. Hij keek een beetje zielig om zich heen toen hij het fluitje hoorde. Het was nu niet bepaald zo dat de herder zijn baasje tegemoet sprong toen achter ons vanuit de winkel een uit de kluiten gewassen blonde kerel op de herdershond afliep.

Hij was gekleed in een gerafelde spijkerbroek en droeg een felblauw shirtje met het opschrift 'Hunk 1999'. Op een afstandje had deze blonde gespierde hunk van ruim six feet and five inches iets weg van Brad Pitt. Hij was weliswaar wat breder, maar had wel die jongensachtige uitstraling waarmee Pitt vele damesharten sneller kan laten kloppen.

Hij bevrijdde de hond van het verkeersbord en het eerste dat de herder deed was vriendelijk op mij afspringen om me daarna een goed bedoelde lik langs mijn kaak te geven.

"Hi, I am Christian", en tegelijkertijd drukte hij ons ongevraagd zijn kaartje in de handen. Van dichtbij was hij minder hunk. De vele kratertjes op zijn gezicht wezen op een jeugd die of werd gekenmerkt door overdadige acné, of Kurt moest uit een omgeving komen waar de bewoners elkaar met breinaalden te lijf gingen.

"But the card says Kurt, Kurt Städler?"

"Yeah, zet's a long story. Mein agent did advise me to change my name", antwoordde Kurt/Christian met een Duits accent dat net zo zwaar was als zijn biceps.

Kurt had die typische Amerikaanse neiging om meteen maar zijn hele levensverhaal te delen met de twee gastjes die hij zojuist ontmoet had. Tijd voor ons om het onderwerp te veranderen naar iets luchtigers.

"What's the name of your dog, Christian?' We besloten om de naam Kurt maar niet te gebruiken.

"Rex", antwoordde hij met een big smile die een stralend gebit toonde.

"Hey, what a coincidence! We're from Holland and there's a well-known TV-series on dutch television starring a police dog which looks exactely like yours. Funny thing is that he's also called Rex. Commissar Rex."

"I know the series. Zey are made in Austria, meine Heimat. Wie sagt mann das? My home country! But I have to disappoint you. Rex is not named after ze series, but after…..."

"Wait, don't say it", reageerde Pascal, "you're a die hard fan of Rex Gildo, the famous Schlager-singer who so tragically past away?"

Vervolgens vertelde hij over de sneeuwerige Heimat waar hij de kost verdiende als skileraar, maar in dat beroep niet zijn creatieve ei kwijt kon, hoe hij naar Amerika kwam en uiteindelijk zijn eerste rolletje kreeg als edelfigurant in Friday the 13th part 9. Hij was het zeventiende slachtoffer van killer Jason, u weet wel degene die geëlektrocuteerd werd in bad en daarna nog met een kettingzaag in fijne plakjes werd gesneden.

Maar al snel moest hij ervaren dat hij vooral gecast werd als slachtvee. Zijn agent adviseerde toen iets te doen aan zijn naam. Kurt Städler werd volgens zijn agent in de filmwereld meer geassocieerd met nazi's en andere schurken dan met leading rollen die Oscarpotentie hebben.

"If you only knew how many times I stood for my mirror with an imaginary Oscar in my hands thanking my Mutti for… for everything, man! So I changed my name to Christian LeDuc. My agent says it has a nice French ring to it. The very next day my agent already had a job for me. He talked about this.. this Gonzo movie und the following day I was picked up and we went to a house in the country with lots of nice people and we all had sex with each other. No man to-man-thing!", benadrukte Christian, voorheen Kurt, om aan te geven hoe straight hij was. Hij begon onze nieuwsgierigheid op te wekken.

"What's a Gonzo-movie, Christian?"

"Basically it's a concept where, well how do you say it?" Hij begon iets te mompelen in onverstaanbaar Tirools dialect en met zijn handen onduidelijk te gebaren.

"Vell, it's a …Christian aarzelde maar Kurt wist het antwoord. "Wir ziehen unsere Klamotten aus und gehen ein bißchen rundbumsen weil people putting the ganze show on film."

"Ah, we get the picture."

"Really, did you buy it?"

"No, it's just an expres.. oh never mind. So, you're into porn now, just like Rex Dildo."

"I prefer the expression 'adult entertainment industry'. Porn sounds so -how does my agent put it- so sigmatized."

Ergens begon het interessant te worden, want zeg nu zelf, hoe vaak raak je in gesprek met een pornoacteur. Om het gesprek wat op het niveau van serieuze prestaties te krijgen, stelden we hem de vraag:

"Christian, can you tell us with how many women you had sex?" Het antwoord zou ons misschien benijden, maar diep, diep in ons hart, wisten we dat -als puntje bij paaltje zou komen- we niets met de porno-industrie te maken wilden hebben. Maar hoe vaak converseer je met iemand uit de bizniz?

"Oh, very very many. In fact I stopped counting", pochte Christian, "but, you know, I almost had to leave the job after my first role."

"What happened?" Nu werden we nieuwsgierig.

"Ze director said he wanted a pickle shot of me. Afterwards I understood what he meant: he wanted me to come over ze body of the woman. That's important for the film so that the audience knows it's real. But I didn' t know English very good at the time. I thought ze director said pinkeln shot, so I start to urinate over her. The lady got very mad and started to hit me. The camera didn't stop then when she was angry with me. Ze director shouted that she would get $ 1000 more if she started to kiss me and eh… satisfied me once more, which she did.

My agent told me ze video sold very well among fie, foe … fetishists and that I was going to be a star.

Actually I was on my way to the set. The producers hired a big hotel room just around the corner. It's a big budget film, more than $ 20.000", zei Christian trots, "Zey are always looking for new people and ze girls' have been tested for AIDS and other stuff. Are you guys interested?"

We waren verbijsterd! En Christian dacht blijkbaar dat we aarzelden want hij ging rustig door met de beschrijving van de set en wie onze tegenspeelsters zouden worden.