Barbara en Bruce

"Wanneer je bijna twee kilometer naar beneden kijkt vanaf de Grand Canyon zie je de Colorado River als een klein zilveren lint. Helemaal beneden is de Rode Rivier toch zo'n negentig meter breed en gemiddeld zes meter diep. Onvoorstelbaar dat deze rivier de Grand Canyon heeft doen ontstaan!

De sneeuw en regen in de Rocky Mountains voedt de Colorado River die vervolgens al honderden miljoenen jaren de Grand Canyon langzaam uitslijpt, net zo lang tot de bodem van de Canyon even hoog zal zijn als de zeespiegel.

Dat uitslijpen zorgt ervoor dat je prachtige horizontale lagen kunt zien in de rotswanden. Elke laag gesteente staat voor een geologisch tijdperk, dat vaak honderden miljoenen jaren heeft geduurd. De oudste lagen, waar nu de Colorado River stroomt, zijn waarschijnlijk twee miljard jaar oud."

Ik gaf de chauffeurende Pascal een korte samenvatting van de Grand Canyon.Een misleidende naam eigenlijk. Niet dat hij niet 'grand' is. Met zijn gemiddelde breedte van 16 (!) kilometer, 2 kilometer diepte en een lengte van 344 kilometer is hij dat alleszins. Maar het is niet één canyon, het is een heel stelsel van magnifieke diepe en brede ravijnen en kloven.

Mijn samenvatting schoot er bij Pascal een beetje bij in. Het was nog zo'n veertig kilometer naar Grand Canyon Village maar op highway 64 zaten we in een file van louter Winnebago's, de populairste camper van Amerika. Het raampje van de camper pal voor ons was beplakt met een papiertje met de woorden 'Joop en Bep', onze bijna-100% theorie over landgenoten wederom bevestigend. We gaven elkaar een high-five toen de campercaravaan van Nederlandse pensionado's afsloeg naar een rustplaats.

Jaarlijks doen vijf miljoen toeristen de Grand Canyon aan, de meeste met eigen vervoer, die -eenmaal aangekomen bij de South Rim- naarstig op zoek gaan naar één van die schaarse parkeerplekjes. De overheid van Arizona is ook niet onverdeeld gelukkig met al die benzinedampen en heeft daarom ook besloten om al het gemotoriseerde vervoer vanaf 2002 te verbieden in de Grand Canyon. Vanaf Labour Day 2002 kun je alleen met een shuttle busje door de Grand Canyon. Of natuurlijk te voet, te fiets of - zoals we zagen - te paard.

De eerste dag vloog voorbij en we voelden aan ons theewater dat alle foto's die we hier maakten gewoonweg niet konden mislukken. De gevarieerde bruinrode tinten van de rotswanden, de legio groene boomtoppen en de diepblauwe wolkenformaties zouden een selectie van de driehonderd foto's wel eens lastig kunnen maken.

Die middag slenterden we wat langs het South Rim Trail. Wat moesten we nu opnemen in ons reisverhaal over deze overweldigende canyon? Naast de foto's was er zoveel geschreven dat we ons afvroegen wat we daar nog aan toe kunnen voegen?

Neem Bill Bryson. In zijn boek 'Het Verloren Continent' kan hij de lezer twee pagina's lang boeien met 'slechts' de beschrijving van het uitzicht. Arthur en ik - opgegroeid in een consumptiemaatschappij waar idealen dreigen uit te sterven en studenten staken omdat hun OV-jaarkaart afgeschaft wordt- kunnen er dan ook eigenlijk weinig origineels aan toevoegen.
Om gehoor te geven aan onze materialistische gevoelens kochten we die avond dan ook ieder een keigaaf T-shirt met verwijzingen naar de Grand Canyon. Het was pas ons vierde shirtje en ach, wat maakt het uit dat de uitdrukking 'been there, done that, bought the shirt' (letterlijk) op je lijf geschreven is.

Toen we in de vooravond een 'evening stroll' ondernamen vroegen we ons af of je überhaupt kritiek kunt hebben op het natuurwonder dat Grand Canyon heet. Zekers. Vanuit ons berekende materialistische oogpunt was het zelfs een koud kunstje. De Grand Canyon is namelijk té grand.

Stel je hebt één van de vele prachtige viewpoints bereikt. Nadat je de laatste Duitse toerist hebt weggepest ('Marco van BAS-ten', gevolgd door het bekende ritmische geklap), ben je dan getuige van een overweldigend plaatje dat je voorheen slechts bij Discovery of het National Geographic Channel zag.

 Je blik gaat dan richting overkant, zo'n twee kilometer verder op. Vervolgens staar je de immense diepte in. Met een verrekijker zie je dan dat die groene vlekken eigenlijk gigantische bomen zijn en de bewegende stipjes toeristen van maximaal negentig kilo op een muilezel. En dan kom je tot het besef dat het allemaal zo immens groot is dat je aan die geweldig mooie afdaling niet eens wil beginnen. Zeker als je je realiseert dat het minstens twee dagen vergt en voor een overnachting een (schaarse) vergunning is vereist. Daarom herhalen we nog een keer onze voorkeur voor Zion Park. Minstens even mooi maar vooral compacter als de Grand Canyon of Yosemite Park. Of ben jij één van die bofkonten die een overnachtingsvergunning in de wacht heeft weten te slepen?

We liepen langs het nachtverblijf van de muilezels. Deze kruisingen tussen een hengst en een ezelin zijn bij uitstek geschikt om toeristen van maximaal negentig kilo naar beneden te brengen. De beesten zijn zo gewend aan hun versie van het rondje om de kerk dat ze je in één straf tempo in vijfeneenhalf uur naar de Colorado River brengen. Met daar tussenin maar liefst één pi(t)sstop.

Sjoemelen met je gewicht heeft trouwens geen zin omdat vlak bij de ingang een weegschaal staat. We waren getuigen van de aankomst van een groep muilezels die zojuist van hun passagiers verlost waren. Nadat de poort tot de wei geopend was, begonnen de beesten de meest originele bokkensprongen te maken om daarna eens lekker ongegeneerd de rug te schuren aan het schaarse gras. Gekke koeien waren er niets bij.

Iemand die zeker niet mag ontbreken in ons reisverhaal is Barbara. Barbara was onze buschauffeuse annex reisleidster van de Sunset Tour die ons naar Hermit's Rest bracht. Ze was in de zestig, had prachtig blond haar dat op een aparte wijze contrasteerde met de groeven in haar gelaat dat weer getooid was met een zonnebril van het model Bill Gates.

Net als zoveel Amerikanen kwam ook Barbara vrij snel met haar levensverhaal. Nadat zij en haar man een carrière achter de rug hadden bij Hewlett Packard besloten ze om een Winnebago te kopen en door Amerika te toeren. Beide werden ze verliefd op de Grand Canyon en besloten om zich er te vestigen. Bij wijze van tijdverdrijf reden ze nu toeristen rond en deelden hun liefde voor de Grand Canyon met de toeristen. Ze had een wat krakerige oma-achtige stem die niettemin goed de aandacht erin hield en waarmee ze prachtige anekdotes vertelde over het ontstaan van de Canyon, haar allereerste busrit, de in het wild uitgezette condors, de eenarmige ontdekker van de Canyon, John Powell, de Hopi-indianen en de architecte Mary Colter, enzovoort enzovoort.
Vaak stelden ze daarna simpele quizvraagjes om interactief met het publiek bezig te zijn. Onze reactie hierop was gortdroge humor die alleen ons de slappe lach bezorgde. Wat te denken van deze vraag van Barbara:

'Okay, I have another one for you. Remember John Wesley Powell. Well folks, who or which is named after him?'

'Colin Powell!', antwoordde twee melige dutchies.

'Is it Powell Bar?', reageerde een verlegen Japans meisje, verwijzend naar de energiesnack. Onze lachspieren ondergingen toen een beproeving.

'No, you dummies!', zei Barbara quasi boos, "it's Lake Powell, the biggest artificial lake of the world.'

Barbara was een prachtmens, iemand die duidelijk met volle teugen genoot van haar werk en er daardoor bijna automatisch veel liefde en plezier in stopte.

Die eigenschap deed ons denken aan Bruce Springsteen die we twee maanden daarvoor in het Gelredome drie uur lang bijna non-stop de zaal zagen platspelen. Toen de E-Street band na anderhalf uur even achter de coulissen ging voor een Colaatje en een Power Bar ging The Boss gewoon door in zijn eentje met een akoestische set. Barbara en Bruce, allebei onmiskenbaar uit hetzelfde hout gesneden, bewezen maar eens dat leeftijd onbelangrijk is wanneer je iets doet waar je je ziel en zaligheid in kunt stoppen…..

Tot slot:

Ben je in Las Vegas en wil je vanuit de lucht de Grand Canyon zien -'ervaren' is een beter woord- dan moet je die -weliswaar prijzige- kans grijpen. Onze piloot heette net als alle andere piloten Mike en samen met een Engels stel van in de veertig vloog hij ons in zijn twintig jaar oude Cessna over de Grand Canyon. En ook de Hoover Dam en Lake Mead kwamen aan bod. In de drie kwartier die de vlucht duurde, maakten we elke twee minuten een kiekje en waren we gewoon sprakeloos.  En uiteraard klonk Wagner's 'Die Walküre' even door de koptelefoon. Onder het motto 'één foto zegt meer dan duizend woorden' laten we het hierbij. Een meer dan onvergetelijke ervaring!