"Oh, het bekende rondje…."

Tussen Moab en de Grand Canyon waren nog twee natuurparken die we gingen aandoen. Als eerste de Natural Bridges en daarna Monument Valley, bekend van de westerns en de Marlboro-reclames. Gelegen tussen beide parken lag het gehuchtje Mexican Hat waar deze keer ons bed gelegen was.

We gingen nu naar rotsbruggen, terwijl onze vorige bestemming ons rotsbogen (arches) toonde: Natural bridges are formed by the erosive action of running water, but natural arches are formed by other erosional forces. Stream erosion is not involved. Natural bridges are enlarged and shaped by the same forces that cause arches to grow and mature, but the bridges always begin through the action of stream erosion".

Ook vermeldenswaardig is de poëtische naam die de Navajo-indianen aan de natural bridges gaven: "Nonnoshoshi", oftewel de regenboog die in steen veranderd is.

Het begint een cliché te worden als je dan ook nu weer beschrijft hoe indrukwekkend de natural bridges wel niet waren. Maar het was echt zo!

Met een verrekijker konden we nog net een oude Indiaanse ruïne zien die volgens archeologen uit de 12^e eeuw dateert: Horsecollar Ruin waar Anasazi-indianen ooit geleefd moesten hebben.

Na zo'n anderhalf uur stapten we weer de Lumy in, op weg naar Mexican Hat. Het bleef voor ons een raadsel waarom ze dat plaatsje geen Sombrero hadden genoemd. De weg naar Mexican Hat was niet zonder gevaren. Zo zaten we veilig op de interstate 191, cruise control aan en sturen met je grote teen, het volgende moment belandden we op een onbeduidende highway die na verloop van tijd onverhard werd en loodrechte afdalingen kende met bloedlinke S-bochten.
Maar liefst vijf kilometer duurde de helletocht en werden de schokdempers tot het uiterste beproefd

Zie je de stenen brug?

Met een slakkengangetje van soms ten miles an hour overleefden we het fikse hoogteverschil en daalden we de vallei in. Niet zo maar een vallei, maar de Valley of the Gods, waar onder meer een rots stond die verdacht veel leek op een piramide.
We reden inmiddels al zo'n twee uur over een geaccidenteerde weg in een niemandsland: we kwamen ook letterlijk niemand tegen. Vrij onverwacht zagen we achter een bocht iets van beschaving opdoemen. Rechts van de weg stond een fonkelnieuw tankstation dat met zijn spacy design en fel kunstlicht nauwelijks bij de omgeving paste. De entourage links deed geen afbreuk aan de karakteristieke rode rotsenomgeving.

Het sjofele huisje bevatte een bord met de tekst "Bruch's Trading Co & Mo el". De T had naar alle waarschijnlijkheid de  and des  ijds nie  overleefd.

Toen we het stukje beschaving voorbij gereden waren, zagen we bij elkaar een gloeilampje afgaan: hadden we niet gereserveerd bij Bruch's? Met andere woorden: didn't we just pass Mexican Hat?

Bruch himself gaf ons even later de sleutel tot een redelijke kamer. Alleen de TV al had minimaal Vietnam overleefd, of zou het double you double you two geweest zijn?

Oké, hier waren we dan: twee dutchies in the middle of nowhere waar het weer goed heet was. Hoe groot denk je dan dat de kans is dat je Nederlanders ontmoet in deze godvergeten plaats? Nou, dat zou wel eens tegen de 100% kunnen lopen, kunnen we u verzekeren…..

We besloten die avond om buiten te gaan eten. De king size barbecue zag er al veelbelovend uit en je kreeg de indruk dat de steak hier zo vers moest zijn dat je je eigen exemplaar in de wei mocht aanwijzen. Ai, de prijzen waren aan de pittige kant. Een verklaring hiervoor school misschien in de auto van de oproepkracht, een fourwheel drive landcruiser die onze Lumy letterlijk in de schaduw zette.

Al wachtende op onze steak mepten we een vliegje of twee stuk. Jeetje, wat zaten hier veel vliegen en nog wel van die dikke. Aan de andere kant van de picknicktafel schoof op dat moment een stel aan dat onmiskenbaar Nederlands praatte.

Ze waren van onze leeftijd en het blonde meisje was degene die het woord nam. Haar zwijgzame vriend, type ruwe bolster blanke pit met five o'clock shadow, knikte af en toe en nam niet eens de moeite zijn vriendin verbaal bij te staan.

We vertelden enthousiast dat we San Francisco en Yosemite en Vegas hadden aangedaan en nu op weg waren naar de Grand Canyon en Los Angeles.

'Oh, het bekende rondje…', zei ze blasé. Reden voor onze nekharen om steil overeind te gaan staan. Onze reis hadden we immers bijna helemaal zelf georganiseerd, vergde een maandenlange minutieuze voorbereiding en nu floepte deze bimbo, wier waarnemingsvermogen blijkbaar dusdanig aangetast was door overmatig gebruik van waterstofperoxide, er zoiets uit.

Net toen ik mijn giftigste reactie ooit voorbereidde kwamen de twee steaks, gelardeerd met bonen en sla. Reden voor de vliegen om aan te vallen. Neuh, niet eentje maar zo tegen de honderd vliegen kwamen op de dampende schotels af en camoufleerden de stoom die nog uit onze oren kwam.

'Je vindt het toch niet erg als we ergens anders gaan zitten, hè?' De vliegen hadden ons immers een goed excuus gegeven en onze blikken gaven wel aan dat volgen zinloos zou zijn. Het leek ons een goed idee om in de rook van de barbecue te zitten. Waar rook is, is namelijk geen vlieg en stinken deden we toch al….De steak bekwam ons.

De volgende ochtend waren we al vroeg onderweg naar de Grand Canyon met als tussenstop Monument Valley. De omgeving was weer wonderschoon, maar toch… Drie alinea's terug viel het woord 'blasé' en dat begon na ruim twee weken ook op ons enigszins van toepassing te zijn.

'Kijk, rooie rotsen', zei de één.

'Ja', zuchtte de ander, 'stoppen?'

'Nah, la maar zitten.'

Hé Dukker, vergeet je niet Monument Valley? De plaats waar John Wayne die mooie westerns opnam. Moet jou, als filmliefhebber, toch aanspreken?

  Om je de waarheid te vertellen duurde ons bezoek aan Monument Valley nauwelijks een half uur. We gedroegen ons als Japanse toeristen: beetje rondkijken, panoramafotootje nemen en pleite.

De omgeving gaf er ook wel aanleiding toe. De Amerikaanse regering had ooit in haar wijsheid besloten dat de Navajo-indianen het park mochten exploiteren en zo zagen we mistroostig kijkende dikke indianen in afgesleten pick-ups toeristen rondrijden. Allesbehalve een opwekkend tafereeltje.

Maar ja, we raakten verwend…..

Close encounters of the third kind-Steven Spielberg ------->

The Searchers - John Ford