Moab

Moab lag behoorlijk buiten de route, zo'n vijfhonderd kilometer. Een artikel in het meinummer van de Fiets, het lijfblad voor iedereen die serieus met fietsen bezig is, had ons hierheen gebracht.

De omgeving van het vijfduizend zielen tellende Moab is een zogenaamd semi-woestijngebied en bestaat overwegend uit rode slick rock. Slick rock valt het best te vergelijken met een bevroren spons: bol, glad en keihard en in tegenstelling tot de spons kokend heet.

Moab is een echt sportdorp waar je ook kunt bergbeklimmen, raften of gewoon wandelen, maar mountainbiken is de hoofdsport. Er is zelfs een 24 uurs mountainbike race in Moab. Eén probleem: de seizoenen zijn kort: van midden maart tot eind mei en van midden september (nu dus!) tot eind oktober.

Toen ik verder in het artikel las kwam de kwijl met bakken uit mijn mondhoeken stromen. De foto's toonden prachtige panoramafoto's van rode rotsen en het artikel vertelde over de Gemini Bridges Trail, waar een paar dagen ervoor nog een roekeloze rijder in het ravijn keilde. Eén troost voor hem: het ravijn is zo diep dat je nog alle gelegenheid hebt voor een schietgebedje, of twee…

Volgens de schrijver spatten de stukken rubber van je bandprofiel af, zo scherp is de rotsachtige bodem en zo warm worden je banden. Een zonnefactor 30+ zou ook geen overbodige luxe zijn. En dan vergat ik nog de slangen en de schorpioenen. Gelukkig zouden er plenty organisaties zijn die mountainbike tours voor je organiseren en je op deze en andere dingen attent op maken. Eigenlijk moest je wel gek zijn om daar te gaan fietsen. Laat dat nu mooi uitkomen ……

Gemini Bridges Trail
© Smokeyvalley.com

19 September: D-day!

Ik bevind me op highway 191 en stap voor de eerste keer af. Niet uit vermoeidheid -ik zit nauwelijks twintig minuten op de fiets- maar om de gallon waterfles om mijn heupen te verplaatsen. Het nylonlint snijdt meedogenloos in mijn enige zwemband en doet me happen naar adem. De eerste keer in mijn leven dat ik vier liter water meetors, maar goed dis is the desert, man! Ik herhaal voor mezelf tip 1 uit het reisgidsje:

1 Carry at least a gallon (four liters) on your bike
Eigenlijk zijn het geen tips maar de meest noodzakelijke randvoorwaarden. De toelichting bij (1) spreekt boekdelen:

"Why? Ask yourself which is the biggest killer in the canyon outback?

A: Heat and dehydration

B: Heat and dehydration

C: Dehydration because of the heat

D: All of the above

E: No one really dies out there, do they?

En zo hadden we gisteren een veldfles gekocht waar precies een gallon in paste. En nu kan die megaveldfles maar beter als een rugzak op mijn rug gaan hangen, of.. of….

Na vijf minuten trial & error met veel inwendig gevloek zit de megaveldfles goed en voeg ik me weer op Highway 191. Hoewel het nog geen half tien is, staat de zon al hoog aan de hemel en mede door het gedoe met de veldfles gutst het zweet uit alle poriën van mijn lijf.

Ik beschik ook over drie lowbudget routekaartjes met de veelzeggende titel: "Cheap is Real". Voor de lieve som van één dollar kun je een nuttig en handbaar kaartje kopen. De toelichting van de routekaartjes maar ook de diverse reisgidsen bestaat uit een taalgebruik dat het midden hield tussen educatief en cynisch. Een voorbeeld hiervan was de rating-scale.

Mijn route, 'Gemini Bridges' heeft als moeilijkheidsfactor een mix van 'aaaaaah' en 'hmmmmmmm'. De toelichting luidde: 'nice cruise, bit tougher some grunting and tricky stuff. Voor de enigszins geoefende cyclist dus.

De expert kan zich uitleven in routes met het predikaat 'AAAAK!' met als onderschrift: 'mental, stupid, but lots of fun for the expert or psychotic.'

Vooruit, nog een voorbeeld van de cynische en tegelijkertijd belerende wijze van voorlichten door de Yanks:

Question: which is the greatest danger in the outback?

a) rattlesnakes;

b) scorpions;

c) Hantavirus

d) You, depending on your own judgment and preparations; or

e) There are no dangers, I'm on vacation, remember……?

Ah, het kaartje vertelt me dat ik nu de drukke, stinkende highway mag verlaten. Eindelijk 'red dust' onder mijn wielen. Na twee minuten ook tussen mijn kiezen. Wanneer ik achterom kijk, juich ik inwendig vanwege het door mij geproduceerde stofwolkje. Alleen is er niemand die mijn dust kan 'eaten'. Ik ben hier all by myself en het is gewoonweg jammer dat je deze ervaring niet meteen met je collega-fietser kan delen. Ik ben me ook drommels goed bewust dat ik zondigde tegen voorwaarde 2

2. Never, never go in the desert alone. Always travel with at least two people.
Remember: if you fall, who you gonna call?

Door de bank genomen ben ik geen avonturier. De beslissing om alleen te gaan fietsen was dan ook uit nood geboren. De vorige dag hadden we alle de drie de organisaties bezocht die begeleiders kon leveren voor fietstochtjes maar alle drie waren ze 'not interested'. Ze hadden te weinig klandizie om een tocht te organiseren en in een privé-tochtje zagen ze ook geen heil ondanks het zwaaien met mijn Visacard. Wat nu? Hadden we duizend kilometer voor nop omgereden? Cut your losses and move on? No way, José! Dukker gaat dan maar alleen fietsen.

De route gaat nu wat naar beneden en tweehonderd meter verder dient de eerste kruising zich aan. Maar waar is de richtingwijzer? Deze routes moesten toch goed uitgepijld staan? Later hoor ik dat de beschilderde houten richtingbordjes vaak meegenomen worden als souvenir….

Oké jongens, wordt het links, of met de rechtse bocht rechtdoor. In mijn gedachten gooi ik een muntstuk op en wordt het links. Voorwaarde 3 begint door mijn hoofd te spoken:

3. Always carry a compass with your topographical map

Wie heeft er nu een kompas nodig als je je kunt oriënteren op de stand van de zon. Iedereen weet toch dat de zon in het westen opkomt. En het westen, da's …. Shit, ik had een kompas mee moeten nemen.

Ik rij nu door een kleine droge vallei en de bodem wordt steeds rotsachtiger. Ik begin in een ritme te komen en ..ja, het gaat wel lekker zo. Na zo'n tien minuten kom ik bij een droge rivierbedding. De bedding bestaat uit kleine ronde stenen waar mijn fiets geen grip op zou kunnen krijgen. Bovendien ligt de bedding zo'n anderhalve meter dieper. De andere kant is zo'n vijfeneenhalve meter verderop. Twee opties: afstappen en met de fiets op de schouder er door heen lopen of….

Ik heb zo'n veertig meter om op snelheid te komen. Klein verzetje zoeken en dan begin ik te trappen als een gek richting rivierbedding. Precies op tijd trek ik mijn voorwiel wat omhoog en heel even voel ik dat de bodem onder de wielen is verdwenen. Get ready for impact! Now!
Met een flinke klap kom ik neer op de andere kant. Mission accomplished. Met dank aan de full suspension, de voor- én achtervering van de bike die helemaal ingeduwd werd toen Dukker rock bottom bereikte. Ik kan mijn tocht voortzetten. Tien minuten later ontdek ik dat het doodloopt.

Even twijfel ik of ik nu gewoon met de fiets op de schouder lopend door de droge rivierbedding zou gaan, maar de thrill-seeker in mij wint. Baf!, zegt de fiets weer. Is dit leuk?, vraagt een stemmetje in mijn onbewuste zich af.

Teruggekomen bij de kruising neemt de rationele helft van mijn hersencellen het over: terug naar Moab en het Slick Rock Trail volgen. De kans dat je daar verkeerd zou rijden moet volgens mijn water een stuk kleiner zijn. Stel dat je verkeerd rijdt en vervolgens een ravijn inkukelt en er een rescue-team uit moet trekken? Wat dan? Daar gaf het gidsje ook al een antwoord op.

Wanneer zo'n reddingsbrigade uitrukt per helikopter en je uiteindelijk met -oh pak 'm beet- een gebroken sleutelbeen uit een ravijn vist, moet jij de kosten betalen van de hele reddingsoperatie. En de teller begint te lopen vanaf zo'n $ 2.500 exclusief 8% BTW. Tja, had je maar beter op moeten letten…

Heb ik al gezegd dat het heet begint te worden onder mijn helm? Op een reclamezuil langs de highway zie ik een reclamezuil met de temperatuur erop: 90° geeft de paal aan. Fahrenheit wel te verstaan. Omgerekend is dat 32 ° Celsius. In tegenstelling tot mijn helm bevindt de zuil zich nog niet in de zon…

Het is een klim van zo'n dikke drie kilometer naar het begin van de Slick Rock Trail. Links voor me zie ik de sponsrotsen die er alles behalve aantrekkelijk uitzien. Ik besluit om rechtdoor te rijden op een onverhard pad. Dit geaccidenteerde terrein ligt me wel, hoewel de beentjes papperig beginnen aan te voelen.

Ik haal twee breedgeschouderde Amerikanen en vraag ze de weg naar het Slick Rock Trail. Het duurt even voordat de slimst uitziende mij antwoordt. Blijkbaar hebben ze nog nooit een wat gezette jongeman gezien met zulke ballonkuiten die de twee met een veel lichter verzet soepeltjes voorbij pedaleert. Deze twee zouden Amerika ongetwijfeld indelen in fatso's en sportfreaks, en zij zouden zichzelf ongetwijfeld in die laatste categorie plaatsen. Hybrides zouden in hun beleving niet voor kunnen komen.

'Oh man, you passed the Slick miles ago. It's about four miles back….' Mozes kriebel, had ik the Slick zomaar over het hoofd gezien, schiet het door mijn gedachten. Maar dankzij deze twee dudes hier, ben ik weer op het juiste spoor gezet.

'By the way,' reageert de ander, 'nice bike!'

'Well, thank you,' antwoord ik met een glimlach. Ja, daar heeft de Yank gelijk in: het is zonder meer een 'nice bike'. Het is een zo goed als nagelnieuwe Ferrari-rode Cannondale die hier zo'n slordige drieduizend dollar kost. Zoals al eerder gezegd beschikt hij over full-suspension wat in gewoon Nederlands betekent dat de fiets voor en achter uitgerust is met vering. Gelukkig trapt hij ook gewoon lekker.

Ik kijk op mijn horloge. Na tweeëneenhalf uur ben ik eindelijk bij het beginpunt van de Slick Rock Trail aangekomen. Het lowbudgetkaartje geeft aan dat de cyclist eerst nog kan oefenen op een 'practice loop' van zo'n twaalfhonderd meter.

Wow, dit is pittig. Ik kom er vrij snel achter dat fietsen op slick rock niets met snelheid heeft te maken maar alles met evenwicht en behendigheid. De korte hellingen zijn soms tegen de veertig procent en onder aan gekomen moet je vaak een haakse bocht nemen om op de route te blijven. Die route is aangegeven met een witgeschilderde pijl op de sponsrotsen. Alsof je evenwicht behouden al niet moeilijk genoeg was, moet je je ook nog concentreren op de witte pijlen. Dit alles besef ik een half uur nadat ik het oefenrondje achter de rug had. Ik besluit een korte pauze te nemen.

Ik ga zitten onder een uitstekende rots in de schaduw, niet gehinderd door de mogelijkheid dat de plaatselijke fauna zoals schorpioenen of ratelslangen ook wel eens op dat idee zouden komen. Het stemmetje in mijn onderbewuste dat bij de Gemini Bridges nauwelijks nog doorkwam, legt nu de woorden op mijn lippen: vind ik dit wel leuk?

Mijn gedachten worden verstoord door voorbijgangers. Eerst komt pa aanfietsen , daarna twee jongens van acht en tien jaar, terwijl ma de gezinskaravaan afsluit. Hoe is het mogelijk dat je door de woestijn doolt en dan doodleuk een all-american family fietsend tegenkomt 'having the time of their life'.

Nauwelijks bekomend van de verbazing zegt de oudste van de twee jongens: 'Wow, look at that bike!' De appetijtelijk uitziende moeder bevestigt de mening van haar zoon.

'Nice bike!'

'Uh.. oh, the bike is fine,' reageer ik wat beduusd. But I'm feeling half as fine, denk ik bijna hardop.

En Pascal? Deed verstandig en bezocht de Arches. Een nationaal park op een steenworp afstand van Moab. Lekker vanuit de gekoelde auto genietend van de prachtige rotsen bogen. Het park ligt boven op een ondergronds zoutbed. De afgelopen tien miljoen jaar was het zout onder druk van de zware rotsen gaan dalen en voilà, je krijgt een rotsenboog. In 1991 brak nog een rotsblok af van de grootste boog, de Landscapes Arch van honderd meter lang. Ja, ook zo'n autoritje bracht statistisch gezien nog enig gevaar met zich mee. Het park was mooi. Zeker indrukwekkend maar toch, in je eentje mis je toch die factor die gezelligheid heet.

Na twee uur was het tijd om de jacuzzi van het hotel te verkennen. Walkman op, verstand op nul en … het Zwitserlevengevoel overtreffen.

Vanachter het menshoge hek zag ik Pascal in de jacuzzi. Gesloten ogen, tevreden grijns op het gezicht terwijl ik nog bezig was het rode stof uit mijn ooghoeken te wrijven. Nog niet beseffend dat hij zijn walkman ophad ('Roooooooxanne..'), riep ik hem tevergeefs. De derde poging met meer decibellen had succes.

Of ik nú al terug was, half twee al? Ja, het was niet precies wat ik ervan verwacht had. Of je me over een half uur kunt ophalen bij de bikeshop. Gelukkig had hij nog een gaatje in zijn agenda en was hij bereid om even afscheid te nemen van de paradijselijk aandoende jacuzzi.

Een uur later kreeg de jacuzzi gezelschap van een letterlijk rooie rakker. Gelukkig had de jacuzzi geen probleem met wat rood stof. Waar ik daarna meer moeite mee had was boven komen in het zwembad toen de kramp in mijn linkerkuit onbarmhartig toesloeg.

In de vooravond besloten we de Pizza Hut aan te doen. Mijn vermoeidheid had inmiddels plaatsgemaakt voor typisch Hollands gekanker. Weg met die oppervlakkige Yanks met hun eeuwige glimlach en hun materialistische instelling. Sturen ze mij g*dverd%#*me alleen die kolerewoestijn in, en ga zo maar door.

Pascal hoorde het allemaal gelaten aan zoals alleen een beste vriend dat kan en reageerde droogjes op mijn klaagzang. Toen we de bestelling doorgaven viel mijn oog op de Star Wars poppetjes. Wanneer je een x bedrag bestelde kreeg je GRATIS onwijs coole Star Warspoppetjes. We hadden recht op twee poppetjes maar -dat zou je weer net zien - die zouden wel niet voorradig zijn.

'This must be your lucky day! We both have 'em', antwoordde de serveerster met een big smile.

Pascal zag het mokkende kind in zijn vriend verdwijnen en plaats maken voor, voor…. laten we het maar op een blij kind houden dat tijdens het consumeren van de pizza maar niet genoeg kreeg van het spelen met zijn twee poppetjes onder het geneurie van de Star Wars muziek. Met het lege Colaglas kon ik bovendien perfect Darth Vader imiteren totdat Pascal mij weinig subtiel wees op mijn leeftijd.