Onderweg

Resistance is futile. Weerstand is zinloos. Zo beginnen de Borg in Star Trek hun boodschap als ze in contact komen met ruimteschepen of zelfs planeten. Verzetten heeft geen zin, want de half mens half robot is inderdaad onoverwinnelijk.

Verzet is zinloos, dachten we toen we vanaf de interstate een vestiging van K-Mart zagen liggen. De laatste gelegenheid om zo'n megawarenhuis aan te doen, want in de steden van LA zouden we iets dergelijks niet makkelijk tegenkomen.

Tegenstand is nutteloos. Ons winkelwagentje was twee keer zo groot als in Nederland en na twee lanes al halfvol. Nog maar weer een spijkerbroek en, hé, wat zijn die shirtjes goedkoop! Welke van die films zal ik nemen? Vooruit, alle drie dan maar.

Vlak voordat we de kassa's zagen, kwam het besef. Nee, niet het inzicht dat we een ongelofelijke en niet te remmen aandrang tot kopen, kopen en nog eens kopen hadden, maar het besef dat voor deze hebbedingetjes geen plaats meer zou zijn in de koffers. Alsof K-Mart onze gedachten kon lezen, zagen we op dat moment een display staan die reclame maakte voor zo'n handige koffertas op wieltjes. Een inhoud van ten gallons en only $8.99.

Na dit staaltje compulsive buying moest de inwendige mens versterkt worden. Gelukkig voor ons zat aan de overzijde van de parkeerplaats een Subway waar we geroutineerd een foot long club sandwich bestelden. En zo, zonder er erg in te hebben, waren we in tweeëneenhalve week een beetje Amerikaan geworden. Resistance is futile.

We reden over de troosteloze highway 89. Links en rechts van ons bevond zich de uitgestrekte nietsheid van de woestijn. Op de kaarsrechte weg passeerde af en toe een andere auto ons en soms zagen we bolletjes struiken, tumbleweeds, over de weg waaien. Maar toch was er die hoogst gelukkige glimlach weer. Van Morrison's Please Don't Go klonk uit de speakers en versterkte dat oergevoel van vrijheid waar Amerikanen zo prat op gaan. Na Van the Man was het de beurt aan de gitaar van Sjors Kooymans, gevolgd door de drums van Cesar Zuiderwijk, de bas van Rinus Gerritsen en de stem van Barry Hay:

I've been drivin' all night

My hands wet on the wheel

There's a voice in my head

That drives my heel.

Zelden kwam Radar Love van de Golden Earring beter tot zijn recht. Even keken we elkaar aan toen die wederzijdse rilling over onze rug liep.

"A foot long?", informeerde de medewerker van Subway en in zijn hand had hij een vrij breed stokbrood van inderdaad een foot (dertig centimeter) long. Een half voetje van zes inch moest wel genoeg zijn, dachten wij. De man deed plastic handschoentjes aan en vroeg wat we er allemaal op wilden hebben: een gewoon bammetje met kaas bestaat immers in Amerika niet. Roasted beef, ham, fried eggs, turkey, teveel om op te noemen.

Het was niet alleen dit verse maatwerk waarmee de zaak zich onderscheidde, de broodjes waren niet te versmaden! En sinds kort ook in Nederland!

Nr. 1

De Farmer's market is één grote versmarkt op de hoek van West Third Street en Fairfax Avenue. De lemons in de nog warme lemon pie waren ongetwijfeld die ochtend nog geplukt, zo vers was hij. En zo groot dat het die dag onze enige maaltijd kon blijven, waarvoor hulde!

<---- Nr. 2

Lori's Diner - San Francisco: culinaire desillusie nr. 1

Met grote afstand op de eerste plaats en je moet van uiterst slechte huize wil je Lori van de troon stoten. De authentieke jaren vijftig stijl van de diner gaf de doorslag. De hele inrichting was zwart-wit geblokt en zag er fris uit. De eerste tekenen van argwaan kwamen toen de serveerster ons naar een vrijstaand tafeltje begeleidde.

Het zwart-witte uniform was onberispelijk maar paste niet bij haar bleek opgemaakte gezicht en de in de TL-balken glinsterende kale schedel. Aan de andere kant moesten we het ook positief bekijken: de kans op haren in de soep moest zo wel tot een minimum teruggebracht zijn.

"What will it be?"

Geef ons nog een momentje zodat we kunnen acclimatiseren aan de deep fried lucht die hier hangt. Je kon het vetgehalte in de lucht bijna snijden. s' Avonds besloten we onze kleren te verbranden.

Hoe ondoorgrondelijk het menselijk brein wel niet is, bleek toen een bestelling uit onze mond rolde.

"I'll have what he's having", al wijzend naar een buurman imiteerde ik Meg Ryan. Het bleken deep fried mossels te zijn. Pascal dacht op safe te spelen door de spaghetti bolognese te bestellen.

Tip: wanneer u een willekeurige diner in Amerika binnenstapt, ga dan nooit, ik herhaal NOOIT, met de rug naar de open keuken zitten.

De plates werden geserveerd en nadat we lootjes hadden getrokken moest ik als eerste iets van het bord eten.

"Ach, valt wel mee, al kauwende bagatelliseerde ik de zaak. "Zoveel kost het nu ook weer niet om je maag hier leeg te laten pompen."

Na vijf minuten lukte het me mijn reisgenoot ervan te overtuigen dat het slechts een grapje was.

Trouwens zijn spaghetti werd koud. Op dat moment viel er een lepel op de grond in de open keuken en draaide onze kopjes zich in de richting van deze productie-eenheid. We zagen drie gaten met kokend vet en een ranzige zwarte bakplaat waarachter Joe with the Cap zojuist zielloos bezig was om de zoveelste portie deep fried something uit één van de gaten te halen om vervolgens een blok bevroren spaghetti bolognese in hetzelfde gat te dippen.

Aha, dat was de verklaring waarom een mossel, frietje of spaghettisliert allemaal dezelfde Bhopal-smaak hadden! Onnodig te zeggen dat we die avond onze bordjes niet leeg aten. Onbegrijpelijk dat de rest dat wel deed.

Chloride coke culinaire desillusie nr. 2

"Hold the ice", "No ice please". Het werden vaste uitdrukkingen wanneer we gingen eten. Dankzij serveerster Marilyn, een Aziatische werkstudente bij Denny's in Las Vegas. De Coke Light die ze met veel ijs bracht had een overheersende chloridelucht: het ijs was gemaakt van leidingwater dat in Amerika alles behalve drinkbaar is. Waarom was ik dan de enige die klaagde? Proeven die Yanks het niet meer? Zijn ze er immuun voor? Driewerf neen!

Een krant uit Chicago liet aardig wat ijsblokjes uit allerlei restaurants testen. Het resultaat? Veertig procent van de geteste ijsblokjes bevatte meer bacteriën dan het toiletwater uit de redactieruimte. Neuh, je ging er niet dood aan. Hoogstens zou je griepachtige verschijnselen krijgen. En de oorzaak: vieze handen van het personeel. Kortom: hold the ice!