Sausolito

Summertime

Met de cable-car gingen we naar Fisherman's Wharf waar we twee mountainbikes huurden. Langs de San Francisco baai liep een keurig fietspaadje, dat ons vervolgens naar Presidio Park bracht. Het park bevat nog steeds een legerbasis die bekend is van de gelijknamige film met Sean Connery. Het weer werd steeds milder en de sweatshirts maakten plaats voor wat luchtigers.

Het was gezellig druk in de Golden Gate National Recreation Area. Er stond een frisse wind en over de baai hing nog redelijk wat mist. Terwijl we de brug opfietsten, trok de mist op. Zonder iets te zeggen en met een big smile reden we de brug over. De vier kilometer lange brug leek ook een klimaatgrens te zijn. Was San Francisco aan de frisse kant met een graad of achttien en bewolkt, aan de andere kant van de baai in Sausolito reikte het kwik tot vijfentwintig graden Celsius en was het heerlijk zonnig.

Sausolito wordt ook wel de Franse Rivièra van de Amerikaanse westkust genoemd en kent vele kunstgalerijtjes. In tegenstelling tot San Francisco is het niet een smeltkroes van nationaliteiten maar bestaat het voornamelijk uit de witte gegoede middenklasse.

We genoten wat van de natuur en vertrouwden allebei op mijn doorgaans feilloze richtingsgevoel. Het was de bedoeling dat we langs de Tiburon Boulevard de Richardson Bay affietsten, richting Tiburon. Daar zouden we het veerpontje nemen naar Pier 41 in San Francisco.

Het deed een beetje pijn, maar na een uur moest ik beamen dat we een poco verdwaald waren. We besloten de weg te vragen bij een doe-het-zelf-met-textiel-winkel. Neuh, het personeel wist niet hoe we met de bicycle naar Tiburon moesten komen.

Maar toen maakten we contact met onze barmhartige Samaritaan, een superaardige vrouw van in de vijftig die bereid was om ons de weg te wijzen. Zij stapte in haar Toyota Camry en reed in een rustig tempo richting de road naar Tiburon met in haar kielzog twee driftig trappende Brabo's.

Toen ze na zo'n tien minuten stopte, wees ze ons de weg aan en namen we zwaaiend. Shit, we hadden niet eens haar naam gevraagd. Op dat moment zagen we op een bordje de wel heel toepasselijke straatnaam: Paradise Drive.

Het werd vervolgens steil toen we de tegen de heuvel opreden. Achter de helling moesten we Tiburon zien liggen. Gelukkig was dat ook zo en relaxt daalden we af naar de haven. 

Het bord op de kade van Tiburon meldde dat het veerbootje over een half uurtje zou arriveren. En dat klopte precies. Het was alleen geen lullig voetveertje, maar een supersnelle boot van tweehoog.

Toen we de fietsen in de rekken plaatste viel het ons pas op dat de lucht boven de San Francisco Bay flink begon te betrekken.

Er kletterde regen tegen de ruiten van de boot. De boven het water uitstekende rots met wat gebouwtjes had echter een onweerstaanbare aantrekkingskracht op me. We passeerden het voormalige gevangeniseiland Alcatraz en terwijl de ferry met zo'n zestig kilometer per uur door de golven beukte en de regen me doorweekte, maakte ik deze foto.

Donder en bliksem vielen ons ten deel toen de boot na zo'n half uur Pier 41 aandeed. Elk moment kon ook hier de regen met bakken uit de hemel gaan vallen. Toen we de boot verlieten was het niet de natte kou die de sfeer bepaalde, maar de nieuwe passagiers voor de boot. Met de fiets in de hand liepen we met een gepast strak gezicht langs een rij van zo'n tweehonderd mensen die keurig in rijen van twee met een nog strakker gezicht recht voor zich uitstaarden. Gehuld in een donkerblauwe of grijze pakken, het andere geslacht in een kleurloos deux-pièce-pakje, stonden deze managers uit het Financial District klaar om strak ingeplande quality time met hun gezin door te gaan brengen.

Halverwege de rij viel ons oog op de enige dissonant: de knalgele pothelm, racebroek, fleece-trui en warrige baard maakten van hem een outcast waarmee de witte boorden geen praatje wensten aan te knopen. Qua uiterlijk had hij wel wat weg van ons.

Op dat moment openden zich de hemelsluizen. Het duurde even voordat we een goed plekje hadden gevonden. Het was een mooie dag geweest.