Gun

St. George is een gat. Een gat dat wél precies tussen Las Vegas en Bryce Canyon in lag. Vandaar dat we ook hier een Motel 6 aandeden. Toch gaan we het hebben over St. George. In St. George ontdekten we onze eerste Wal Mart's. Het grootste warenhuis van de USA en qua oppervlakte misschien wel van deze aardkloot. Let wel: we zijn geen amateurs: de Albert Heijn bij ons in de buurt is er één uit categorie 5 en in Berlijn hadden we het KaDeWe gezien.

Maar het begon een gewoonte te worden: ook de warenhuizen in Amerika zijn múúúúch bigger in the good ol' US of A.

De wapenafdeling tartte ons inbeeldingsvermogen. Elke volwassen idioot zonder strafblad kan in Amerika een wapen kan aanschaffen, mits hij zich maar kan legitimeren en een kruisje kan zetten.

Maar we schrokken echt toen we in de vitrines bazooka's zagen liggen, terwijl net een jonge moeder passeerde met in het winkelwagentje haar drie jaar oude dochtertje.

Zo bekeken is het niet verwonderlijk dat bij tijd en wijle boosaardige pubers in Amerika hun klasgenootjes en leraren opruimen. Of dat een ontslagen medewerker nog effe terugkomt, zonder advocaat deze keer maar wel met een halfautomatische Uzi. Het land van de ongekende mogelijkheden heeft ook zijn keerzijde.

Die avond gingen we eten in Denny's, een keten van eetcafés waarin het gezin centraal staat. Het was er aangenaam toeven, zeker als je net als wij aandachtig de andere bezoekers observeert, zoals Ramon. Ramon was in control.

Ramon was in control

We hadden St George uitgekozen als overnachtingsplaats. In één ruk doorrijden van Las Vegas naar Bryce Canyon, zo'n slordige zevenhonderd kilometer, leek ons niet verstandig. We hadden immers vakantie. St George bleek een ingedut stadje te zijn dat haar bestaan dankte aan de Interstate. 's Avonds deden we Denny's aan. Denny's is een eettentje dat tussen een fastfoodketen en een restaurant in zit. Een gouden greep want je zag hier zowel jongeren als bejaarden die allemaal bestelden uit een degelijke kaart waar zelfs groente ('veggies') op prijkten.

Het slurpende geluid van iemand die aan een rietje zoog trok onze aandacht. Schuin tegenover ons zat een gezelschap van drie. De oudste van het stel was een blanke jongen van rond de achttien, zij was waarschijnlijk iets jonger en had Zuid- of Midden-Amerikaans bloed in haar aderen stromen. Beide speelden wat met hun eten maar keken meestal geïrriteerd naar de derde persoon aan hun tafel.

Hij was slechts negen of tien jaar oud en had eveneens een licht getinte huid. Gezeten op de houten stoel raakten zijn voeten niet eens de grond. Niettemin was hij de baas. Laten we hem voor de rest van het verhaal Ramon noemen en het stel Matt en Jenny.

Het was apeklaar dat zij zijn oudere zus was en hun moeder het lumineuze idee had om hem mee te nemen tijdens het romantisch bedoelde tête-à-tête met haar 'high-school sweetheart'. Ondanks zijn leeftijd was Ramon zich drommels goed bewust van zijn rol als chaperon én de voordelen die dat met zich meebracht.

Het manneke was zich werkelijk aan het klem vreten. Voor hem stonden reeds twee lege sorbetglazen en gulzig had hij zich op zijn derde 'sundae' gestort. Dit alles tot overmaat van ramp van het prille stel. Met een verveelde blik keek Jenny nog eens om zich heen terwijl Matt zijn knokkels voor de derde keer liet kraken. Ramon was 'in control' en hij kon niet verliezen.

Later op de avond als ze gedrieën naar de bioscoop gaan, begreep het paar wel waarom Ramon tussen hen in wilde zitten. Voor Ramon betekende het bioscoopbezoekje een emmer popcorn en een extra large Coke. Alles gratis want Matt had de ongeschreven plicht om Ramon te trakteren. Mocht Ramons gezelschap even niet op prijs gesteld worden, dan viel daar voor -oh, laten we zeggen- twintig dollar altijd over te praten.

De volgende dag zou zijn moeder hem ongetwijfeld willen uithoren. Ze zou informeren of hij het naar zijn zin heeft gehad om vervolgens zo subtiel mogelijk te vragen of zijn zusje zich had gedragen.

Ramon zou dan oogcontact vermijden en wat onverstaanbaars mompelen waarop zij op een dominantere toon de vraag zou herhalen. Zonder veel overtuiging meldde hij dan dat er niet veel gebeurd was. Of toch? Nee, da's niet het vermelden waard. Hij zou daarmee haar nieuwsgierigheid hebben gewekt.

Of ze gerookt hadden? Ramon zou dan nog even zijn lippen op elkaar houden totdat moeder toezegde dat hij de komende week geen afwasbeurten kon verwachten. Ramon was in control

Zijn rietje had de bodem van de derde sorbet bereikt en hij slurpte nu in het luchtledige. Ramon keek zijn would be zwager aan met een blik van 'heb je nou nog geen vierde besteld? Matt haalde zijn portefeuille uit zijn achterzak en wenkte naar de serveerster.

Ramon was in control.