Universal magic

Vandaag zouden we afzakken naar één van de meest afgezaagde toeristische bestemmingen van Los Angeles. Hoewel Disney World misschien een graadje erger is, komen vlak erna de Universal Studios. Het attractiepark dat dure special effects uit haar films verder uitmelkt. Dit was en bleef de eerste helft van de dag onze indruk. Ja, geinig dat het trammetje kantelt en de plastic haai zijn kaken open spert. Ach, wel aardig die wildwaterbaan in Jurassic Park. Maar morgen zouden we het misschien al vergeten zijn. Dachten we.

De trained animals show viel bij ons in de smaak. Gewiekste honden, apen en roofvogels demonstreerden sterke staaltjes met een flinke dosis humor. Vaak leek het alsof de stunts dreigden te mislukken, maar werden ze vervolgens nog origineler dan verwacht uitgevoerd. Zo was er een hondje dat, ingefluisterd door iemand uit het publiek, kledingstukken zou kunnen onderscheiden. Een jochie van een jaar of tien werd uit het publiek gekozen. Hij tilde het oor van het hondje omhoog en fluisterde het beestje de naam van het kledingstuk in het oor. Op het podium was een schuurtje geplaatst waar zich blijkbaar diverse kledingstukken bevonden.

De eerste twee keer kwam het hondje kwispelend met het verkeerde kledingstuk op het jochie aflopen. Het manneke werd daarbij begeleid door een allercharmantst uitziende dierentrainster, die zo oprecht mogelijk gechoqueerd keek toen het hondje bij de derde poging een BH in zijn bek droeg.

'Did you ask him to get that?' Het jochie bleef zelfs tijdens het gelach en applaus nog nee schudden.

Hulde ook voor de acteurs die elke attractie upgraden. Zo liep er in de wachtrij van de trams een Dracula rond die te allen tijde in zijn rol bleef en met een ijzige blik de argeloze toeristen de stuipen op het lijf bleef jagen.

De actrice die het publiek naar de voorstelling Terminator 3D leidde stal de show. Ze speelde met verve het hoofd Public Relations van Cyberdyne, een multinational van ingenieuze wapenrobots. Tijdens haar speech van drie minuten nam het publiek spontaan haar stopwoordjes over en hoefde het heerlijke mens haar zinnen niet meer af te maken ('..ssssuper!!'). Of we nu in de zaal wilden plaatsnemen, want de presentatie ging zo dadelijk beginnen.

De presentatie begon als promo, maar ging over in gestructureerde chaos toen Cyberdynes hoofdcomputer op hol sloeg. Door de roodgroene brilleglazen zagen we vliegende minirobots op ons af zag komen.

Ze leken werkelijk levensecht en door de Dolby Surround zoemden ze dreigend langs je oren. Maar gelukkig was er de goede Terminator, vergezeld van John Connor, die de gegijzelde toeristen ging bevrijden.

De Terminator sprong letterlijk door het scherm en een Schwarzenegger-lookalike knalde vervolgens met een lasergeweer de bots naar het Robotwalhalla. Echte acteurs sprongen nu door de zaal en toen de poten van een gigantische robotspin uit het scherm leken te rollen, vielen de stoelen met een klap zo'n vijf centimeter naar beneden. Het publiek krijste, het publiek joelde. Een enkeling werd het teveel en liep weg. En wij genoten met volle teugen. Entertainment met een hoofdletter E, waar Hollywood patent op lijkt te hebben.

Nog anderhalve dag in LA. Onze gastheer en chauffeur vandaag was Steven. Hij had een doorrookte en enigszins monotone stem waarmee hij CD’s insprak die gingen over de hoogtijdagen van Hollywood. Die dag verraste hij ons met aardige, vaak pikante anekdotes uit zijn luisterboeken, die je rechtstreeks bij hem of anders Amazon.com kon kopen.

Steven wist ons de locatie te vertellen waar we O.J. Simpson tegen het lijf zouden kunnen lopen. O.J.'s uitvalsbasis was een bar waar hij toeristen vertelde over zijn wederwaardigheden. De man was (en bleef) een maatschappelijke paria die onterecht vrijgesproken werd van moord op zijn vrouw en haar minnaar.

Volgens Steven waren O.J.'s financiële reserves uitgeput, maar bleef het geld nog van één kant binnenstromen. O.J. was een ex-prof American Football en kreeg maandelijks standaard $ 30.000 op zijn girootje overgemaakt. O.J. zouden we die dag niet tegenkomen. Net als George Clooney of Steven Spielberg.

Steven leidde ons vakkundig door Beverly Hills, Rodeo Drive, langs Marina del Rey, de Hollywood Hills, maar eerst ging het naar Santa Monica Beach. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat Los Angeles ons tot nu toe maar spaarzaam kon bekoren.

De smog, de files en de chagrijnige gezichten zorgden voor irritaties. En ja, natuurlijk zijn er lichtpuntjes zoals de Terminator, maar toch kon Los Angeles niet opboksen tegen het reeds aanschouwde verbluffende natuurschoon of het wereldse San Francisco.

LA moest het ook afleggen tegen de ondeugende sfeer die Las Vegas uitademde.

Steven manoeuvreerde het busje door de smalle straten van Venice Beach dat er verpauperd uitzag. Nee, hier konden we niet stoppen, simpelweg omdat er in heel Venice Beach geen parkeergelegenheid is. De wegen zijn daarvoor te smal en slechts de happy few beschikten over een garage.

Bij het passeren van een speed bump startte het gevecht met mijn sluitspier. Het dagelijkse ontbijt van de afgelopen drie weken begon op te breken. De vergane resten van geglazuurde donuts, sweetcakes, chocolat eclairs en cheeseburgers  konden zich niet meer vertalen in een zo geluidloos mogelijk klinkend gasuitstoot. Kalm blijven was nu het motto.

Steven parkeerde het busje zo'n vijftig meter van Santa Monica Beach. Over dertig minuten, om tien uur, werden we terug verwacht. 'Thirty minutes, no more because we are on a tight schedule, people.' Wat mij nog bijstond van de eerste indruk was dat de zon begon door te breken en de zeelucht echt lekker aanvoelde na al die smog. Inmiddels was mijn blaas ook tot de rand gevuld en elke stap op de boulevard was voelbaar in mijn nieren.

Ik vroeg Pascal of hij ook wilden uitkijken naar WC's, want iets gaf al kopjes. Tevergeefs; blijkbaar waren voor tienen geen winkeltjes of eethuizen open.

Onder een stralende zon passeerden ons strakke vrouwen op rollerskates. Mijn gedachten waren elders. Ik stond ook niet stil bij de indrukwekkende skateboardstunts van goedgebouwde tieners

De tijd was nu gekomen om even afscheid te nemen van Pascal. Het slentertempo moest plaatsmaken voor een hogere snelheid en de zoektocht nar een wc-pot moest geïntensiveerd worden. Ik keek op mijn horloge en zag dat ik nog tien minuten had: 9.50 uur.

Minstens vijf minuten waren nodig om het busje te bereiken en minimaal vijftien jaar om van een wachtlijst af te komen voor een niertransplantatie, aangezien de mijne op springen stonden.

Achter een roestig hek zag ik gespierde en bezwete mannen powerliften. Hun donkere huidskleur blonk in de zon. De fitness entourage zag er sjofel uit met kapotte stoeptegels en de gescheurde voering van de toestellen. Het enige geluid dat je hoorde werd voortgebracht door hun zware ademhaling en de zachte wrijvingen van metaal langs metaal.

Mijn blik was gefixeerd op het bakstenen gebouwtje rechts van hen. 'Gents' stond er met een dikke stift op de verweerde deur geschreven. Godzijdank, de WC zat niet in de kleedkamer.

Je moest wel levensmoe zijn om doodleuk langs deze zwaar gespierde jongens te lopen om vervolgens zo onnozel mogelijk de deur van hun kleedkamer te openen.Het hek stond open en met de schouders recht en een zo cool mogelijke blik tartte ik de priemende ogen van de sporters. Ik stond nu voor de deur van de gents en keek nog snel op mijn horloge: 9.56 uur, ik zat in de reservetijd. Ik opende de deur en meteen was ik genoodzaakt om via mijn mond te gaan ademen.

 In de openingsscène van de film 'Trainspotting' moest de hoofdrolspeler gebruik maken van het smerigste toilet van Schotland. Een scène die in alle opzichten van het scherm leek af te spatten. Ik had zojuist het smerigste toilet van de Verenigde Staten ontdekt, nee van het westelijk halfrond.

De aandrang duldde niet langer uitstel. De helft van de extra wc-rol gebruikte ik voor een achtdubbele bedekking van de rand; de bril had de burgeroorlog waarschijnlijk niet overleefd.

 Ik nam de hurkpositie aan en nog voordat mijn derrière de beschermlaag raakte kwam de ontlading. Tijdens het naschudden van de laatste overtollige liquide middelen, stond ik weer stil bij de factor tijd: 9.59 uur. Oeps.

Ik was genoodzaakt nog een keer door te trekken tot ik gehaast de wc-deur achter me dicht smeet. De powerlifters reageerden gelukkig als trage mastodonten toen die rare gast in zijn Hawaii-shirt hen passeerde. Driehonderd meter verder, om de hoek, moest het busje staan.

De druk was toch in alle opzichten verdwenen? Relativeer, Dukker! Waarom zou je je druk maken over die paar minuten vertraging in Stevens schema.

 Ik keek om me heen en zag nu pas echt hoe mooi Santa Monica Boulevard was. Een stukje paradijs in Smog City. En, whoa, wat zijn die California Girls een plaatje? Of zit er wat kunstmatigs aan dat meisje dat me zojuist op haar skates passeerde? Voordat ik het bij het busje aankwam, mijmerde ik over één van de flanerende meisjes. Laat ik haar Alberta noemen, roepnaam Al.