Over het milieu

 (als we op vakantie zijn)

Yosemite Park is een juweeltje van een park ter grootte van de provincie Utrecht. We kwamen het park binnen via de oostkant, bij Big Oak Flat Entrance. Het zicht was ronduit slecht. Nee, het was geen mist maar smog. De bedrijvigheid van de Bay Area moest hier wel debet aan zijn, zo redeneerden we in onze benzine slurpende Lumina op de prachtige brede tweebaansweg die dwars door het park voerde.

We bezochten Glacier Point dat ruim boven de drieduizend meter ligt, toerden door de Valley en zagen de Sequoiadendrons, bomen van in de veertig meter die duizenden jaren oud zijn. Ook werden we bang gemaakt voor de beren. Zeer, zeer logisch als je de foto ziet van het ingeplakte foldertje….In tegenstelling tot Kleinduimpje lieten we geen kruimel slingeren, zeker niet in de buurt van onze schat die Lumina heette.

We begonnen inmiddels aardig te wennen aan de luxe levensstandaard van de Yanks. In de vooravond zaten we wat te doezelen in de jacuzzi's buiten. We hadden ieder onze eigen jacuzzi die we zowat tegelijkertijd hadden ingeschakeld op tien minuten bubbelen. De timerknop zat zo'n twee meter van de jacuzzi af.

Toen de tien minuten voorbij waren, reageerden we teleurgesteld op het einde van het pleziertje.

"Another ten minutes, guys?" De vrouw was halverwege de dertig, had een keurig lijntje en helderwitte tanden. We hoefden niet eens iets te zeggen, zo dankbaar was onze blik al. De collega-badgaste zet de timer op tien minuten zodat we niet uit de jacuzzi hoefden te stapen.Het enige wat ontbrak in dit decadente tafereeltje waren twee mobiele telefoontjes waarmee we elkaar konden belden om te vragen: "Heb jij het ook zo warm?"

Airco City

Fresno ligt zowat halverwege tussen Yosemite Park en Las Vegas en was voor ons slechts tweehonderd kilometer rijden. We hadden geboekt in Motel 6, een voor Amerikaanse begrippen sobere motelketen.

Het was bloedheet in Fresno, een stad waar je weinig mensen buiten zag, of het moest in de auto zijn. Fresno is namelijk Airco City, een steeds groter wordende stad met inmiddels meer dan vierhonderdduizend zielen. In elke winkel, hotelkamer of auto zoemt een energieverslindende airconditioner die het klimaat voor de Amerikaan én de toerist wat draaglijker maakt.

Vanavond was het saturday night in Fresno en met het haar keurig gekamd togen wij naar de mall. Nou, mall? Het was niet eens overdekt!

We hadden honger, maar het vettige junkfood kon ons niet bekoren. Toen ervaarden we dat de Amerikanen alles altijd weer moeten overdrijven. We vonden namelijk een fruitbar waar ze gezonde shakes brouwden.

Op bontgekleurde panelen hing informatie met de kleurrijke namen van de shakes, hun ingrediënten (onder meer Ginseng) en de soorten en hoeveelheden 'vitamine-shots' die één zo'n shake wel niet gaf. 

Met een overdosis vitamines stonden we voor de cinema van Fresno. Zo'n echte cinema die je alleen in Antwerpen aantreft. Hoewel er veel pubers waren die stonden te pronken in designers clothing en de nieuwste mobieltjes, viel het ons op dat uitgaan op zaterdagavond hier een echt familietripje was.

In de bioscoop zaten achter ons bakvissen van de High School, links voor een bejaard stel en naast ons een gewezen profbokser (aan zijn neus te zien) met zijn vriendin, beide reeds ruim in de dertig.  Het eerste kwartier van de film signaleerden we zelfs een kinderwagen, maar die werd na wat broekhoest vakkundig afgevoerd.

En de film? We wisten er eigenlijk weinig van. Hij was al een tijdje uit, maar werd nog steeds goed bezocht. De Amerikanen noemden het een sleeper: een film die weinig reclame meekrijgt maar door mond tot mond reclame een gestage stroom bezoekers trekt. De Indiase naam van de regisseur zei ons niets en ook de zuinige info die we vooraf over de film lazen, liet nog veel te raden over. Ja, Bruce Willis deed mee, maar dat vonden we -gezien zijn laatste films- niet echt een pluspunt.

Het bleek een film te zijn waarin alles zat dat een film zo goed kan maken.

 Het was een thriller, met de juiste dosis humor, het werd af en toe een tearjerker, maar dat leuke joch dat zonder klef te zijn de hoofdrol speelde, stal de show.
De film kon bij tijd en wijle eng zijn. Mocht ons dit ontgaan, dan werden we hier wel op geattendeerd door op de eerste plaats de schreeuwende bakvissen achter ons danwel de date van de ex-bokser. Het hele publiek leefde intens mee met de film in de trant van 'kijk uit, achter je!'

Het einde was ongekend verrassend en maakte er eigenlijk een feel-good movie van. We kwamen superlatieven tekort. Pas over ruim een half jaar zou de film in Nederland uitkomen. En wij, wij hadden deze klassieker in wording al gezien. In Airco City oftewel Fresno.

De naam van de film? The Sixth Sense van M. Night Shyamalan.