De Joe Es Of  Ee

Nog nooit hadden we zo vroeg een vakantie geboekt. Zeven maanden voor het vertrek hadden bijna alle dagen van de middelste drie weken in september een bestemming gekregen. Een bestemming waar we soms al veel over gehoord of gelezen hadden. Meestal uit de TV-series waar je mee opgegroeid bent. We durfden zelfs te beweren dat we voor het vertrek de straten van San Francisco al beter kenden dan bijvoorbeeld de Coolsingel.

We waren van mening dat we voor die drie weken een programma hadden opgesteld waarin natuur en steden elkaar op een verantwoorde manier gingen afwisselen en dat we genoeg tijd hadden om van de omgeving te genieten. Zo vonden we bij voorbaat al dat een half dagje Grand Canyon te kort zou zijn en trokken we bijna drie dagen uit voor San Francisco.

Ook waren we vooringenomen, maar dat zeiden we niet hardop.

Bryce Canyon

Smog City Los Angeles

Zijn immers zowat niet alle Amerikanen oppervlakkig? Willen ze tijdens een spontaan praatje niet meteen weten hoeveel je verdient? Waarom zijn ze zo absurd liberaal met hun wapenwetgeving? Maar zijn ze ook niet zo toegankelijk en open als het land zelf? En kloppen onze vermoedens dat ze ware masters in pampering zijn? Dat ze je laten zwelgen in luxe en vermaak?

Aan ons de schone taak om dit allemaal te observeren. Waarschijnlijk zou het bij observeren blijven, want we reisden van A, naar B, C en uiteindelijk LA. Uiteindelijk zou het niet bij waarnemen alleen blijven en kregen we vaak de gelegenheid om een kort praatje te maken met Barbara, Kurt, Mary Lou, Mike, onze redster in Tiburon en vele anderen. 

In Everyday A Scenic Route  vind je onze waarnemingen en impressies van het zuidwesten van de Verenigde Staten. Veel leesplezier toegewenst.

Het vertrek

Het nadeel van een vliegreis naar Amerika is een extra incheckcontrole, zelfs vóór Nain Iellevven. Amerikaanse luchtvaartmaatschappijen worden door hun regering namelijk min of meer gedwongen om de niet-Amerikaanse reizigers en hun bagage grondig door te lichten.

Dit waren we ons nog niet bewust toen een gezette beveiligingsbeambte ons vroeg om nog even wat vragen met haar door te nemen. Op haar naamplaatje stond 'Charlotte'. Door haar ongedwongen wijze van communiceren hadden we eerst niet door dat langzamerhand het hemd van ons lijf werd gevraagd.

Hoe lang we elkaar al kennen? Of er in de bagage elektrische apparaten zitten? Zoja, van wie zijn ze dan? Waar bevond zich deze bagage de laatste 24 uur? Het werd allemaal gênant en we kregen het vermoeden dat die Amerikanen chronisch paranoïde moesten zijn. We zaten tegen de slappe lach aan en durfden elkaar niet meer aan te kijken. We behielden onze waardigheid want Charlotte moest ook haar werk kunnen doen. Charlotte voelde inderdaad dat meligheid in de lucht hing maar stelde op een vriendelijke manier de laatste vragen van haar lijstje ('wie was ook al weer het mannetje?').

We vlogen met United Airlines en hier valt geen kwaad woord over te zeggen. Zowel op de heen- als terugreis hadden we maar liefst vijf hele minuten vertraging. Lijnvluchten hebben duidelijk voorrang bij het starten en landen zodat de charters naar Benidorm genoodzaakt werden rondjes te blijven vliegen boven de Bijlmer.

Vijftien uur  later kwamen we aan op San Francisco International Airport. Alles was tot nu toe vlekkeloos gegaan. Of toch niet ? Nu stonden we buiten het vliegveld op zoek naar vervoer naar het hotel. Dat moesten we echt zelf regelen. Deze keer geen flexibele reisleider die iedereen keurig de bus in dirigeert. Nee, we waren on our own.

Maar weer waren we zo uit de brand. Voor $10 de man konden we met een minivan naar down town San Francisco, zo'n achttien kilometer verder op. De mannen van Door-To-Door-Vans wisten wel raad met ons. En wij maar denken dat we een taxi moesten aanhouden met daarin een Egyptische taxichauffeur die alleen maar Amerikaanse scheldwoorden in zijn vocabulaire zou hebben.

Het hotel, was dat oké?

Ja, ook. Alles bleef gewoon goed gaan. Om tien uur lagen we eindelijk in bed, moe maar zonder kleerscheuren. Vier uur 's nachts ging het uiteindelijk mis. Allebei waren we toen klaarwakker: de jet lag had zijn intrede gemaakt.