Las Vegas

Las Vegas behoort aan het volk. Aan Bill en Meg Sixpack, die met een kartonnen koffiebeker van fruitautomaat naar fruitautomaat waggelen. Mario Puzo, schrijver van onder meer The Godfather, verwoordde het in zijn boek Inside Las Vegas als volgt:

“Tijdens een driedaags tripje naar Las Vegas kun je de beste tijd van je leven hebben. Daarvoor hoef je alleen maar alles te vergeten wat je ooit hebt geleerd over prachtige musea, de geneugten van het lezen, intellectueel uitdagend theater, betoverende muziek, geestesprikkelende lezingen over grote filosofen, culinaire hoogstandjes, de juiste wijnen en echte liefde.”

Het ene moment rijd je nog door een dorre woestenij, het volgende ogenblik doemen de metershoge casino's out of the neon blue op. Elk reisgidsje vertelt dit en je weet dat die neon er aan zit te komen. Toch is het onwerkelijk als je na ettelijke uurtjes weinig boeiende woestijninterstate de Strip binnen kachelt.

De Strip heet eigenlijk Las Vegas Boulevard en bevat praktisch alle grote casino's. De straat zelf is ook bekend uit de film 'Con Air'. Aan het eind van de film landt Nicolas Cage en co. met een passagiersvliegtuig midden in hartje centrum en zorgt er vervolgens voor dat de halve stad wordt verwoest. Knap dat Cage tussen de puinhopen het speeltje voor zijn kind weet terug te vinden…

Het gokken valt op het eerste gezicht nauwelijks op als je grote casino’s binnenstapt. Wat te denken van een achtbaan die dwars door het casino heen racet, of The Venetian waar zowat half Venetië één op één is nagebouwd. De Eiffeltoren is iets bescheidener aangepakt: de schaal is slechts één op vier.

Word je wat moe van dat geslenter langs de Strip - er is immers geen airco buiten - geen nood: neem de monorail die je van casino A naar casino B brengt. Nog moe? No sweat man, neem één van die horizontale roltrappen die je relaxt het casino binnen leiden. Is het je dan toch nog allemaal teveel geworden, dan is er altijd nog het marktkraampje buiten met verse zuurstof. Voor vijf dollar kun je een tijdje aan het zuurstof liggen.

Volgens onze reisgids zijn in de jaren zestig de casino's gezuiverd van alle 'criminele elementen'. Deze werden gedwongen hun aandelen in de casino's te verkopen aan grote, onpersoonlijke conglomeraten en concerns. Het gerucht ging toen dat Howard Hughes, de mysterieuze miljardair, een flink stukje kocht.

""What's that you're wearing, 'Vander?
Smells like pussy to me"

Maar zijn al die criminele elementen dan voltooid verleden tijd? Lijkt me sterk als je ziet dat de burgemeester de voormalige maffia-advocaat Oscar Goodman is. Eén van zijn laatste zaken als advocaat was de verdediging van Mike Tyson die zijn tanden (mondgebit?) in tegenstander Evander Holyfield zette. Het kan immers gebeuren dat je kaken dichtklappen wanneer zo'n oor in de buurt van je mond komt, toch?

Niets vermoedend liepen we 's avonds over de Strip toen we een kleine honderd mensen zagen wachten bij een grote kunstmatig aangelegde plas water voor één van die immense casinohotelpaleizen. De hectoliters water roken sterk naar chloor, iets waar we nog steeds niet aan gewend waren geraakt. Als volleerde kuddedieren stonden we maar te wachten op hetgeen ging komen.

Toen begon het spektakel: op de tonen van Lionel Ritchie's 'All Night Long' spetterden tot dan toe onzichtbaar gebleven fonteinen het chloorwater alle kanten op en na afloop was het applaus zeker op zijn plaats. Na maar liefst vierhonderd meter gelopen te hebben diende het volgende waterspektakel zich aan. Het thema van dit casino waren piraten en op hun waterplas ontspon zich een zeeslag tussen twee zeilschepen. Op ware grootte natuurlijk en met plenty acteurs en stuntmannen.

En het mag wat kosten want elk uur delft de driemaster met de Engelse uitbuiters het onderspit om daarna, als de lichten gedoofd zijn, keurig opgepompt te worden. Iedere Europeaan wordt gewoon overweldigd door al het spektakel dat deze pretparken en zelfs wij begonnen ons in deze kitsch-metropool aardig thuis te voelen.

O js, er wordt ook wat gegokt. Van tevoren hadden we het clichébeeld op ons netvlies liggen van oude vrouwtjes die met een sigaret losjes bungelend op de onderlip en een bucket full of quarters naast hen de eenarmige bandiet uren en uren aan het bespelen waren. En dat klopte dan ook.

We zagen legers van oude vrouwtjes die schuifelend door de casino's liepen maar meestal al vastgegroeid waren met de hoge stoel waar ze op zaten. Ook zij zien het verschil van dag en nacht niet meer. Maar ook deze vrouwtjes krijgen honger. Wat dan?

No problemo, voor tien dollar kun je je letterlijk klem eten bij één van de lopende buffets, steaks included. Niettemin gaat het dan jeuken. Je hebt nog wat kwartjes in je emmertje en eigenlijk wil je helemaal niet weg bij Fred, zo heb je je favoriete gokkast inmiddels gedoopt. Oké, even wat naar binnen kanen dan. Dan breekt het angstzweet je uit, je mist Fred en zijn metalen arm met het kunststof knopje dat al lekker vettig is geworden.

Verdomme, d'r moet gegokt worden of anders wordt het cold turkey!

Casino's hebben op deze ontwenningsverschijnselen geanticipeerd, en wel op een lucratieve manier. Terwijl je eet kun je via diverse breedbeeldschermen bingo-en. Wat als je nog 'n keer wilt opscheppen? De kans is groot dat je dan wat nummers gaat missen. We zagen dat een oud dametje dit oploste, door aan een medewerker een fiche te geven terwijl ze nog een malse steak op haar bordje laadde. Voor ons aanleiding om ook nog een keer langs het buffet te lopen.

"Can I help you, gentlemen?"

"Yes, a cold turkey sandwich please. Hold the mustard…….."

Voor acht dollar ging Dukker in de achtbaan van het casino ‘New York, New York’. Voor nog eens acht dollar kon je de foto van jou en je medepassagier meteen na afloop kopen. Iets dat een jaar later ook naar Europa overwaaide. Bijzonder aardig is dat de medewerkers je bij binnenkomst van het achtbaankarretje je toejuichen en klappen om de prestatie die je in ogen zojuist had geleverd. Zoiets mag dan misschien corporate policy zijn, het werkt wel. Je voelt je gewoon vriendelijk behandeld en gaat de service waarderen. Aan de andere kant mag dat ook wel voor acht dollar. Correctie zestien dollar …

De in onze ogen grootste attractie van Las Vegas was niet als zodanig bedoeld. Halverwege Tropicana Road, zo'n twee kilometer van ons Motel 6, was een drive-thru farmacy gevestigd. Een apotheek waar je à la McDonald's in de auto kon blijven zitten om je medicijnen af te halen. "En voor de kleine wat valiumtabletjes. Hij moet morgen de tafel van zeven voordoen aan de klas, weet u."

En toch heeft Las Vegas iets oorspronkelijks - zij het typisch Amerikaans - voortgebracht. Tijdens zijn carrière stond hij bekend als de Las Vegas Kid. Inmiddels is hij met pensioen, getrouwd met een vrouwelijke collega en timmert hij aan de weg met zijn eigen goede doelen foundation. Hij draagt een Armeense naam maar is voor de rest one hunderd percent American. Klik hier voor een fotootje van hem.