Taormina

De veerdienst tussen Sicilië en het vastenland wordt verzorgd door onder meer afdankertjes van Vlissingen – Breskens, zodat het kan gebeuren dat ‘Johan Friso’ ons naar de overkant bracht. Een brug naar Sicilië is te riskant. Het is dan ook één van de weinige projecten waarvoor de EU subsidie heeft geweigerd.

In Taormina zaten we in het mooist gelegen hotel van heel de vakantie. We keken uit op een prachtige baai die hemelsbreed zo’n honderd meter verderop lag. De volgende middag ontdekten we dat tussen het hotel, strand en plaatselijke weg nog een spoorlijn liep. Zelfs na drie dagen bleef het onwezenlijk om de trein zo onverwacht en vlak langs het hotel te zien rijden. Het strandje bleek overigens minder aangenaam te zijn. Kwallen, scherpe rotsen en muf water vormden een rimpeling in onze vakantievijver.

Het hotel ligt onderaan Taormina, in het plaatsje Mazzarò. Taormina is het snelst bereikbaar met de kabelbaan. Leuker en veel mooier is echter de wandelroute via de lange trap. Onderweg heb je een prachtig uitzicht op het eilandje Isola Bella

Rechts op de foto ziet u een klein eiland. Het heet Isola Bella, het mooie eiland. In 2004 deed koningin Beatrix een bod op dit eiland. Ze had wat geld geërfd dat ze eigenlijk zo snel mogelijk wilde besteden, iets dat pappie zo gewild zou hebben. Volgens zoonlief kon het geen kwaad om een dammetje aan te leggen, zodat ze ook tijdens de vloed met droge voeten het eiland konden bereiken. Ze bood vijf miljoen. Maar dan zou ze ook nog de villa willen uitbreiden en een heliport willen aanleggen. Het plaatselijke bestuur weigerde, vond dat het eiland zo moest blijven.
Zou Trix hebben geweten dat een zekere Lady Florence Trevelyan Cacciola de oorspronkelijke villa op het eiland had laten bouwen? En dat ze de minnares was geweest van de Engelse koning Edward VII?

De moeder van Edward VII was de legendarische queen Victoria die ’not amused’ was met de keuze van haar oudste zoon. De geschiedenis laat het waarom in het midden maar Victoria bood de Schotse Florence een flinke oprotpremie. De voorwaarde was wel dat Lady Florence zo ver mogelijk verhuisde van het Britse hof en aldus belandde ze in Taormina.

Ze trouwde met een saaie Italiaanse historicus en tuinarchitect en werd een gerespecteerd ornitholoog. Haar huzarenstukje was de aanleg van het stadspark, het Villa Comunale. Tot op de dag van vandaag is het een raadsel wat de functie was van het grote sierlijke paviljoen in het park. Was het oorspronkelijk een theehuisje of een praalgraf voor haar overleden minnaar?

Het antwoord vonden we in een piepklein versleten boekje dat we kochten in een even klein en pittoresk boekwinkeltje. Het was het dagboek van Lady Florence Trevelyan Cacciola.
Tijd nu om terug te gaan in de geschiedenis, naar 23 augustus 1897 om precies te zijn. De lady was zojuist zestig geworden en in diepe rouw...

“Mijn hart loopt over van medelijden. Meer nog dan tijdens het gedwongen afscheid van Edward. Vandaag ben jij, Lord Eden II, gestorven op de leeftijd van veertien jaar. Je ziekbed was kort doch heftig en jij, jij was mijn minnaar.

Het park is bijna af en zal een verrijking zijn voor Taormina, nee heel Sicilië. Ach, de flora kan me in deze dagen van treurnis nauwelijks bekoren, want jij, Lord Eden II, was de enige die mij naar onstuimige hoogten kon stuwen. Vóór de komst van je vader en jij brachten de mannen in mijn leven louter teleurstellingen. De eerste was een moederskindje dat uiteindelijk meer gaf om zijn concubine dan om mij. De tweede droeg een geheim en bleek geenszins een Italiaanse Casanova te zijn. Zijn lust en vertier vond hij in de armen van zijn eigen geslacht.

Het was de levendigheid van wijlen Lord Eden I, je vader, die een sprankje leven in mijn bestaan wist te brengen. Zijn bekoorlijke verschijning, zijn betrouwbaarheid, alles eigenlijk, was even aantrekkelijk. Je was nog geen jaar toen hij overleed. Zijn dood kwam snel. De koetsier kon hem onmogelijk nog ontwijken en hij was op slag dood.

Hondengraf in stadspark Taormina
(authentiek !)

En toen, tijdens één van mijn eenzaamste uren, verscheen jij. Ons liefdespel was vanaf het prilste moment ongekend passioneel. Je overtrof zelfs je vader.

Ik wist dat deze dag ooit moest komen. Niemand heeft immers het eeuwige leven. Daarom zal ik je herdenken, Lord Eden II, voor de rest van mijn leven en langer. Morgen begin ik met het bouwen van een graf voor je. In ons park waar we zoveel voorpret hebben gekend.

Het ga je goed, Lord Eden II, mijn favoriete Yorkshire Terriër.”

Gedurende twee weken stootten we op meerdere sociologische en demografische feitjes. Hierbij een bloemlezing die hier en daar leidt tot verrassende conclusies.

20% van de Italianen is werkloos. Onder de jeugd loopt dit percentage op tot maar liefst 60%. Knap toch dat volgens dezelfde officiële statistieken 82% een eigen huis heeft.
Daar staat weer tegenover dat de gemiddelde leeftijd waarop het kind het ouderlijk huis verlaat uitkomt op 35 jaar. 89% van deze vrijgezellen gaat op vrijdagavond uit met vrienden en op zaterdag met een vriend(in) of zijn of haar geliefde. Op zondag gaat 100% eten bij la Mamma.
Ondanks die werkeloosheid verdient de Italiaan officieus niet veel minder dan de doorsnee Nederlander. De meeste werken niet zwart, maar grijs.

De bruid en bruidegom zijn gemiddeld 35 plus

Ze staan op de payroll voor een paar dagen of als oproepkracht en beunen de rest van de tijd. De zwarte of schaduweconomie beloopt zo’n 30 tot misschien wel 40% van het nationaal product.
43% van de Italianen is lid van een club of vereniging. Een kwart doet mee aan het verbeteren van zijn buurt of stad.
Ook nog eens een kwart is lid van een milieu- of andere protestgroep. Nergens in de wereld is de regenboogvlag met daarop het woord ‘pace’ (vrede) zo populair als in Italië. Het is een protest tegen Italiaanse deelname aan de oorlog in Irak.