9. Laat het gaan (2)

Enkele jaren geleden maakte de (toenmalige)  premier van Italië, Silvio Berlusconi, een ongepaste grap tegenover een Duitse collega. In zijn 'maidenspeech' als voorzitter van de Raad van Europa merkte hij dat Martin Schulz, europarlementariër voor de SPD, bijzonder geschikt zou zijn voor de rol van kampbeul in een film over concentratiekampen in de Tweede Wereldoorlog, een film die op dat moment in Italië werd gedraaid.

In de Italiaanse pers werden weinig woorden aan de zaak vuil gemaakt. Logisch, als je bedenkt dat de premier annex mediamagnaat meer dan de helft van de pers in zijn bezit heeft. Of zag Italië en Berlusconi de ernst van de opmerking niet in?

Italiaanse noord-zuid symboliek in Selinunte (tempel E) ?
Let op het vogelnestje in de broze restauratie.

Is het daarom misschien niet eens verwonderlijk dat we in meerdere souvenirwinkeltjes bustes tegenkwamen van Mussolini? Hoe vaker ik de minibustes met hun priemende ogen tegenkwam, des te groter werd mijn verontwaardiging.
Italië is een raar land. Berlusconi kon alleen maar regeren met de steun van Lega Nord, de partij die het noorden van het zuiden wil afsplitsen (“Padania”) en dat nog bijna voor elkaar kreeg ook. Na de oorlog groeide de communistische partij en zorgde het land voor verwarring richten oosten en westen. Ik staarde weer naar een buste. In Nederland ontstond er zowat een nationale rel toen voetbalsupporters een oranje nazihelm konden kopen. En hier maalt niemand om de buste van een fascistische dictator? Het land heeft blijkbaar minder moeite met haar fouten uit het verleden.

Het is naar mijn weten ook het enige land ter wereld waar een filmkomedie rondom een concentratiekamp is gemaakt. En er ook nog Oscars mee won.

Een dag later werd mijn frustratietolerantie tot het uiterste beproefd. Het hele gezelschap dronk cappuccino bij een klein, gezellig wegrestaurantje langs een afgelegen provinciale weg. Vlakbij de toonbank zag ik een open houtje kistje staan met daarin zes miniatuurflesjes wijn. Weer waren het priemende ogen die mij vanaf het etiket aanstaarden. Deze keer niet van M. maar van Hitler. Ik attendeerde  enkele medereizigers op de afbeeldingen maar ze haalden allen hun schouders op. Was het ook niet te heet om je daarover op te winden?

Vijftien jaar eerder en tien graden kouder had ik misschien het kistje uit het rek gehaald en demonstratief tegen de muur gesmeten. Laat het gaan, zei ik tegen mezelf. Het was toch vakantie?

Vandaag stond er een weer een opgraving op het programma. Ondanks de overlap met gisteren en ondanks de brandende zon, maakten de tempels A tot en met G indruk op ons. Tempel G, gewijd aan Apollo, scheen bijna klaar te zijn, toen een aardbeving de zaak verwoestte. Doorzettingsvermogen kon de Grieken (en Feniciërs) niet ontzegd worden, want opvolger tempel F (waarschijnlijk voor Athene) mocht er ook wezen.

Bij een souvenirkraampje kocht een groot deel van ons reisgezelschap een mondharp. Met behulp van speciale ademhalingstechnieken, keelklanken en een portie geluk kun je vrij snel aardige tonen uit het instrument toveren. Het tegendeel kwam vaker voor; niet alleen klonk het afschuwelijk, maar kon de beoefenaar geconfronteerd worden met afspattend tandglazuur en het risico dat de overige deelnemers ervoor zorgden dat de mondharp via een andere lichaamsopening weer naar buiten ging komen.

Erice

Erice ligt enkele honderden meters hoog, vlak langs de kust. Het stadje van tweehonderd inwoners heeft een driehoekige plattegrond en ziet er prachtig middeleeuws uit. Met uitzondering overigens van de gigantische zendmasten. Wereldberoemd in Erice zijn de mierzoete koekjes van Maria. We verbleven maar liefst anderhalf uur op haar terras en lieten het ons goed smaken. 

<----- Uitzicht vanaf Erice

Onder de zonneschermen van een strandrestaurant vlakbij Selinunte genoten we van een “all you can eat”-koud buffet. Ook Nederlanders in den vreemde laten zich niet gaan en scheppen hoogstens twee keer op.  Zoniet de sprinkhanenplaag die iets na ons het etablissement binnenraasde.

Negen van de tien waren kogelrond en keken even bedenkelijk toen ze de smalle stoeltjes zagen. Die blik nam gigantische porties op het moment dat ze beseften dat het koude buffet overwegend bestond uit veggies with cheese. Hun gezicht klaarde een beetje op toen  de ober bevestigde dat ze ook pizza en Coke serveerden.

We voelden ons als cultureel antropologen toen we het Amerikaanse reisgezelschap observeerden. Of   waren we meer 'embedded journalists'  die getuigen waren van de shock and awe eetgewoonten van onze geallieerde vrienden? Eén persoon uit hun gezelschap viel uit de toon. Hij at  bijvoorbeeld met mes en vork ter vermijding van etensresten op zijn poloshirt. Het gedrag van zijn reisgenoten lachte hij weg;  een diplomaat die ongetwijfeld meer genoegen putte uit de tempelresten van Zeus dan de rest.

Hij is pas veertien en een half maar hij gaat ongetwijfeld een glanzende toekomst tegemoet. Al is het alleen maar als dubbelganger in spé van een bekende Nederlander.